Despois de manter a cero a meta do seu equipo no campo do Manchester United, o gardameta de Paradela Diego López encara no Villarreal a que pode ser a tempada da súa confirmación na elite do fútbol español e europeo. Dono da portería do vixente subcampión de Liga, ostenta varios récords de imbatibilidade no equipo castellonense. Aínda que, iso si, xa cumpriu o seu soño de neno: xogar no Madrid, onde estivo 7 tempadas.

Pregunta: Acaba de disputar un partido da Champions League. A estas alturas da súa carreira, ¿acórdase dos seus inicios co balón en Paradela?

Resposta: Os meus recordos son moi bos. Como os de calquera neno: xogar cos amigos, ir ao colexio, estar coa familia... O que máis boto de menos, quizais, é non poder estar máis tempo cos meus pais, cos meus tíos, cos meus amigos e non gozar un pouco máis con eles.

P: E o CD Lugo, ¿bótao de menos?

R: No CD Lugo estiven sete anos, desde infantil ata o primeiro equipo. No Lugo foi onde empecei a vivir o que é o fútbol, a gozar de adestrar, de xogar, de coñecer compañeiros, de compartir moitísimas cousas. É aí cando empezas a notar a esencia que ten o fútbol. É unha etapa na que te forxas como persoa e como xogador. Foi unha época moi boa, lémbroa con moito cariño por toda a xente que, cando vou a Lugo, podo ver de novo e tomar algo con eles. Dá gusto aínda compartir cousas con compañeiros que tiveches hai tempo.

P: ¿Cal foi o momento máis especial da súa carreira?

R: Hai varios. A chamada do Real Madrid foi un momento marabilloso. Cando subín ao primeiro equipo, tamén; o subcampionato de Liga do ano pasado co Villarreal, o mesmo... Son todos grandes momentos, pero cada un vívese de maneira distinta.

P: ¿E o peor?

R: O segundo ano en Madrid cedéronme ao Alcorcón –de 2ª B– e non xoguei nada. En xeral, foi moi difícil chegar ata aquí, pero seguro que no futuro tamén vivirei momentos malos. O importante é saber levantarse e aprender.

P: Entendíase moi ben con Capello, ¿verdade?

R: Con el e cos seus axudantes tiven e manteño moi boa relación. Malia non xogar nada, sempre falaba moito conmigo, corrixíame e dábame ánimo.  Algo que con outros compañeiros non facía. Isto axudoume a seguir loitando neste mundo.

P: Aínda que ten contrato co Villarreal, hai quen di que se podería ir ao Milan...

R: Algo houbo, pero tampouco sei demasiado, xa que eses asuntos os leva o meu representante. Todo futbolista quere xogar nun equipo de tan alto nivel pero, a día de hoxe, estou moi ben no Villarreal e xa veremos que pasa máis adiante.

P: ¿O pase ao Villarreal foi a confirmación como gran gardameta?

R: A xente do Villarreal apostou por min e iso hai que valoralo moitísimo, sobre todo cando non xogaches case ningún partido en Primeira División. Puxeron o diñeiro para que estivese aquí agora mesmo e sempre o terei en conta.

P: ¿Adaptouse mellor en Valencia que en Madrid?

R: Moi ben. Xa tiña 25 anos e aquí hai máis calidade de vida, outro clima, outra xente. Estou moi a gusto e, agora mesmo, non cambiaría por nada o que estou vivindo aquí.

P: A multiculturalidade, ao igual que na sociedade, é unha constante nos planteis dos equipos.

R: Así é. Compartir cousas con xogadores de países tan diversos como Estados Unidos e Turquía enriquécete como persoa. Aquí temos un especial bo ambiente, o cal é unha das claves do bo funcionamento dun vestiario.

Se non fose futbolista gustaríame estudar arquitectura
P: ¿Cal foi a súa mellor parada fóra do terreo de xogo?

R: A humildade, as miñas orixes, saber que son de onde son e que tiven sempre os mesmos amigos. Nese sentido, síntome moi orgulloso.

P: E, fóra do campo, ¿que despexaría de puños?

R: O racismo e a violencia é algo que non soporto. A nivel político, repúgname que haxa xente en España que non se sinta español e que queira separarse. Eu síntome español e galego, por suposto.

P: De non ser futbolista, ¿a que se dedicaría?

R: Teño dúas teorías: unha boa e outra menos boa [risas]. Estudaría Arquitectura, xa que era bo estudante, e a mala sería traballar co meu pai na construción, nas obras, aínda que estaría encantado.

P: E no plano sentimental, ¿cal foi o peor gol?

R: Tiven algúns problemas típicos de cando es mozo, aínda que tampouco son un maltratado da vida.

P: ¿Cales son os seus obxectivos agora?

R: Teño que seguir mellorando. Teño case 27 anos e espero gozar moitos máis anos desta profesión e oxalá poida facerme un oco na historia da miña terra, de Lugo e de Paradela. E así, os rapaces que veñen por detrás pódense fixar nalguén da vila e pensar que non é imposible e que se pode conseguir. Custoume moito chegar, cando estaba no Lugo. Ninguén pensaba que ía chegar a onde estou, pero, a base de coraxe, traballo, paciencia e humildade fun escalando. Ademais, contei co sempre necesario factor sorte. Quédame moito fútbol.