A única Casa da Bolsa que non vai padecer a desaceleración solbesana vai ser a de Estocolmo. O edificio, en tempos financieiro, ficou para as cotizacións dos candidatos a Premio Nobel de Literatura. Eu sigo pensando en John Updike para ese recoñecemento, porque tardaremos en ter un novelista dese talento; en Murakami, pola insularidade da súa obra, e en Manuel Rivas, por ser galego de calidade. Mais iso non é exactamente o que pensan en Ladbrokes que vai acontecer o xoves.

Ladbrokes non é un comité de expertos en literatura, nin sequera un lobby que ronde os integrantes da Academia Sueca para indicarlles o sentido do seu voto. É unha casa de apostas inglesa na que a xente mesmo xoga cartos a galgos que non son podencos que a quen gaña as norteamericanas. Todos os anos por estas datas consulto o Ladbrokes para saber a favor de quen se apostan patrimonios. O malo é que os académicos suecos non teñen en conta as hipotecas ‘suprime’ nin os plans rescatadores de Bush e elixen algún poeta xamaicano, ou sexa, occidentalmente exótico.

O mellor clasificado nas listaxes de Ladbrokes é Claudio Magris, seguido, como acontece nos derradeiros anos, por Adonis e Amos Oz. Os seguintes na clasificación son Joyce Carol Oates, Philip Roth e Don DeLillo. Estes tres son norteamericanos.

A literatura escrita en norteamérica non gaña un Nobel desde que a Academia Sueca acordou do Holocausto Afromericano e premiou a Toni Morrison, en 1993. Daquela Horace Engdahl non era secretario perpetuo da institución, porque, dende que o é, non hai nin auga para a outra banda do Atlántico. O propio Engdahl vén de facelo patente nunhas declaracións defendendo,con firmeza, que «os escritores estadounidenses son demasiado sensibles ás propias tendencias da súa cultura de masas, que arrrastra canda si a calidade do seu traballo. Estados Unidos está demasiado aillado. Non traducen abondo e non participan no gran diálogo da literatura». Tras proclamar iso, soamente lle faltaba unha saída eurocéntrica, aproveitando que a nosa moeda é máis aceptadano mundo có dólar: «Europa é o centro do mundo literario... non os Estados Unidos». Eu non sabería fixar o nivel concreto no que Europa é o centro, pero penso que non lle falta razón a este provocador socialdemócrata.

Entre mentres, no país asistiremos ao noso Ladbrokes particular, cunha ovación e volta ao ruedo para que Ferrín sexa o noso candidato ao Nobel de Literatura, malia sabermos todos que ese ruedo non ten portas de saída e que, o único que cotiza algo en Europa, é Rivas. O ano pasado foron 3.500 as persoas que asinaron a favor da proposta de Ferrín. Pensarán vostedes e algúns publicistas que 3.500 persoas non poden enganarse. Eu penso que si.