En serio que quería falar do amor, quen sabe se influída polas datas nas que é propicio desexar paz e alegría, se por estar lendo sobre ese cúmulo de emocións que desembocan nese sentemento tan buscado por todos. O amor, o amor! E para cada un de nós o amor é unha cousa totalmente distinta: un sentemento que dura eternamente, un arrebato de paixón ao que unha se abandoa para disfrutar sen pensar, unha integridade tal que admite amar a máis dunha persoa e aceptar a liberdade dos amados para que nos correspondan e ser felices en todas esas relación, e tamén aceptar a posibilidade de que xa non nos amen e sufrir moito máis esas perdas cando son propias ou alleas, o amor como contrato e estabilidade, amar a homes, a mulleres, a ambos...o amor de todos os xeitos posibles, mesmo hai quen postula a posibilidade de chegar a amar a robots, que é a idea que David Levy vai desenvolvendo no seu libro Amor + sexo con robots, o último que me acompañou estes días.

Cando penso en robots venme á cabeza o home bicentenario, David e o Gigoló Joe de Intelixencia Artificial, Bender, Rachael de Blade Runner, C-3PO e R2-D2, Terminator ou a Número Seis de Battlestar Galáctica, por poñer exemplos. Vida artificial baseada en nós mesmos, un concepto atractivo e terrorífico á vez. Pero a realidade sempre é máis crúa. Cando a través das imaxes e das crónicas que chegan dende Palestina vexo o uso que se lles dá ás máquinas, desexaría de verdade que xa existisen robots con intelixencia artificial porque, como robots que serían e sempre con Asimov presente, sempre farían caso ás Leis da Robótica, sobre todo á primeira: non deberían danar a ningún ser humano, ou por inacción, permitir que un ser humano sufra mal algún. Semella perfecto, anque ben pensado, se se van crear a imaxe e semellanza nosa,  seguro que nin caso lle facían, que aí está a ONU, a Declaración Universal dos Dereitos Humanos e a moral polo chan, iso si, a proba de bombas.