Francisco de Asis, símbolo universal da humildade e da irmandade, salienta as boas maneiras entre os principais atributos do Altísimo. Eduardo Blanco-Amor (agnóstico convicto e confeso que, só por amor, escribiu cinco poemas inspirados no ''amado''de San Juan de la Cruz; homoeróticos, nada relixiosos, por certo), é autor dun libro que tamén se chama así, Las buenas maneras, Ed. Losada, Buenos Aires, 1956. Volvín ao Tratado de Urbanidad y Cortesía, primitivo título da obra blancoamoriá, a noite do pasado seis do mes que andamos, víctima fácil do insomnio, que son.

Pero, antes ca nada, quero aclarar que eu sí estiven en Celanova ese día, aínda que pareza afirmación innecesaria e a repelo. Fágoa, porque a pesares da enxurrada de tinta que leva correndo arredor do acto de entrega do Premio 'Casa dos Poetas' da Fundación Manuel Curros Enríquez á Real Academia Galega, neste pequeno, fermoso e envelenado país, os que tocan de oído, son os máis.

Alí estaban, entre académicos de número -no Brasil andan por ''inmortais''- e profanos -non merecentes, aínda, da categoría ''sagrada''-, algúns dos mellores estilistas da palabra. Porén, consciente das propias limitacións, renuncio a glosar unha xornada tida por histórica, acontecida, escadasí, noutronte.

Non me resisto, ai iso ben!, a tirar dos Epílogos de E.B.A. -así os formula el na cima do volume, en plural- unha máxima útil: ''las indirectas testimonian malísima educación, por muy agudas que parezcan. Una indirecta osada puede contestarse con una grosería, provocando una transgresión con otra''.

Cito na lingua orixinal; de bilingüismo harmónico, nada. Na miña modesta apreciación, nunca sentencia, en Celanova todo transcorreu na liña recta e dereita do cortés, a mesma da xeometría. Claro que, para outros, pode ser considerada como a maior distancia entre dous puntos.