Setenta anos dan para moitas anécdotas. O trombonista e director musical de Los Satélites, Javier Saavedra, con 23 anos no grupo, está convencido de que é o momento de compilar a historia do combo, xa que aínda se pode botar man da memoria dalgún dos fundadores e primeiros integrantes da veterá orquestra.

Pregunta: Sacan un documental, un disco e agora un DVD para festexar os setenta anos...

Resposta: É agora cando o podemos facer, xa que aínda podemos botar man de músicos de dúas ou tres xeracións que teñen moitas cousas que contar. Hai que aproveitar o momento, porque aí están Eiroa, un dos fundadores, con 92 anos, e Alvarito, un dos cantantes que fixo a viaxe a Venezuela en 1955. Na gala que fixemos o venres na Coruña estiveron tamén José Luis, o cantante anterior a Sito Sedes, que eu nin sequera coñecía. E como canta aínda!

P: Como resultou esa homenaxe no Teatro Colón?

R: Foi fantástica. Case nos tiveron que botar, porque non dabamos rematado, veña a contar cousas. Viñeron autobuses desde Asturias. E xente de Llanes, que xa está case en Cantabria! E disque houbo revenda. E iso que era un espectáculo gratuíto! Non hai cartos que paguen os ánimos que nos dan os nosos seguidores.

Unha muller á batería
P: Seica había moitas cousas que cantar e contar. Que anécdota lle chamou máis a atención das que coñeceu co gallo da documentación dos 70 anos da orquestra?

R: Pois foi saber que a primeira persoa que tocou a batería en Los Satélites foi unha muller. En 1978! Aínda hoxe eu sei que as hai, pero nunca vin unha. (Risas)

P: Algunha máis?

R: Si. Resulta pintoresco que a primeira actuación de Los Satélites fose na Atlántida. Era así como se chamaba unha academia de baile que había xusto enfronte do Teatro Colón. A orquestra tocaba para dar as clases, porque eran moi caros os discos daquela.

P: E a viaxe mítica a Venezuela...

R: Para eles non foi unha experiencia boa. Foron para case un ano, e co orgullo aquel de ser unha orquestra cun nivel bo para Galicia e España. E viron que era un nivel bastante baixo e que en Venezuela había músicos moi bos; moitos, de Estados Unidos e que viñan do jazz. Iso foi un revulsivo para aprender. Iso si, a orquestra veu desfeita. Marcharon once músicos e só volveron cinco ou seis á Coruña. Aló quedaron, por exemplo, Pucho Boedo e máis Alvarito, os dous cantantes.

P: As orquestras en Galicia viven agora unha nova idade dourada, pero fálase de pistas pregravadas e ata 'playblacks'. Neste contexto, a vostedes recoñécenlles a calidade do son e o seu directo...

R: Nós somos unha orquestra de tocar para que a xente baile. Todos sabemos o que costa montar unha canción con tanta instrumentación e, ao mellor, hai quen prefire gastar en luces. A min non me parece mal que haxa orquestras espectáculo para ser miradas e outras que tocan para facer música e para que se baile.

P: Unha praza para tocar?

R: Á parte de tocar na casa, Gran Canaria. Impresionounos. Como o vive a xente! Xuntamos máis de 150.00 persoas no Carnaval e ata saímos nun periódico local.

P: E un xénero ao que se resistan?

R: Ao reggaetón. Aínda non montamos un. Non nos gusta a ningún da banda e se non nolo piden...