Á irmá de Manuel L. Rodríguez a enfermidade xubilouna aos 44 anos e agora, un xuíz mantena nun calvario tras o divorcio ao ameazar con quitarlle a custodia das súas dúas nenas. Unha sentencia véas en ''grave perigo de desarraigamento'' ao pasar de estudar en Madrid a facelo en Vigo nun idioma ''inútil''. Ela, que volveu á casa familiar porque precisa coidados, non ten folgos para falar cos medios, polo que Manuel fai de portavoz.

Pregunta: ¿Como xorde esta historia?

Resposta:  Miña irmá sepárase en 2006 e queda coa custodia das fillas. Informa de que se traslada a Vigo e, en novembro de 2008, volve a Alcorcón para un xuízo, no que a ameazan con quitarllas se non regresa. A maior negouse, pero ela tivo que volver coa pequena. Recorreu ante a Audiencia de Madrid, que ratificou a custodia pero deixou o tema do traslado en mans do xulgado de Alcorcón. Dado que este pode tardar meses ou mesmo anos en volver pronunciarse, en setembro deste ano ela regresa coa nena a Vigo, malia que o auto inicial segue vixente.

P: Auto que lle nega traelas a Vigo porque estudarían en galego...

R: O xuíz di que están “en grave perigo de desarraigamento ao pasar de estar escolarizadas en centros privados de Madrid para agora verse escolarizadas en centros públicos de Vigo, con inmersión nun sistema con lingua galega que, alén das nosas fronteiras, non ten ningunha utilidade práctica”. Ademais, o auto di que é moi penoso para o pai facer quilómetros para vir visitar as nenas e ve insuficiente o argumento de miña irmá de que alí non chega a fin de mes.

P: ¿Por que tardaron un ano en facer pública esta sentenza?

R: Pensabamos que se resolvería antes. Agora facémola pública por se o apoio social e a presión mediática nos axudan a axilizar a solución do problema.

P: Supoño que viven un calvario...

R: Isto é vivir cunha guillotina por medo a, en calquera momento, recibir un telegrama que diga: “Vostede ten tres días para regresar a Madrid ou perde a custodia”, como lle pasou o ano pasado, cando tivo que volver á forza e partir o corazón entre as fillas.

P: ¿Corren as nenas risco de desarraigamento en Vigo?

R: As nenas estiveron sempre en contacto coa cultura e a lingua galega, porque a nai é viguesa e o pai, madrileño de nai galega, polo que todos os anos pasaban as vacacións de Nadal e verán entre Cedeira e Vigo, onde sempre lle falamos galego, lingua que entenden perfectamente e mesmo comezan a falar. A pequena sacou un 8,5 no último exame.

''Non é un auto, senón un escarnio''
P: ¿Ve racismo lingüístico no auto?

R: Si, porque con el volvemos á España dunha lingua e tres dialectos, porque son idiomas que quedan moi folclóricos, pero que non teñen o mesmo nivel. Iso non é un auto, senón un escarnio. Miña irmá levou informes dos centros de que as nenas están perfectamente integradas, polo que o xuíz só debuxa esa situación non idónea en función dos seus prexuízos.

P: ¿En que tellado está a pelota?

R: Ela xa recorreu e agora o tema está no xulgado nº 6 de Alcorcón, onde xa non está este xuíz, senón unha suplente. Con todo o mar de fondo que se levantou agora, sabemos que o Consejo del Poder Judicial chamou ao xulgado para preguntar que pasaba con esta historia, porque ata medios de Madrid se fixeron eco dela.

P: A indignación en Galicia foi xeral.

R: Si, porque se dá a circunstancia de que hoxe é miña irmá a vítima desta inxustiza, pero puidera selo calquera galego. A solidariedade e o apoio que nos está brindando todo o mundo son inmensos.

P: ¿Confía en que prevaleza o dereito de súa irmá de volver á casa?

R: Son moderadamente optimista. O auto non ten nin pés nin cabeza; usa argumentos ficticios e debuxa un escenario catastrófico do que lle pode pasar a dúas crías por cambiar de residencia, cando a nosa historia pola emigración está chea de rapaces que tiveron que cambiar de país e ninguén morreu. Que a un xuíz se lle fora a man non quere dicir que non se acabe impoñendo o sentido común.

''As nenas están integradas''
P: ¿Como levan as nenas toda esta polémica?

R: Á pequena, que ten 8 anos, tentamos tela á marxe de todo isto. A maior, xa con 17, cre que é unha inxustiza e négase a voltar a Madrid. Leva 18 meses sen falar co pai.

P: ¿Como é o seu día a día?

R: A maior estuda moito porque ten a selectividade ao rematar este curso, na que por certo pediu a exención do galego, polo que non lle afectará para nada no currículo. As dúas teñen moitos amigos –algúns xa os coñecían de sempre–, e atopáronlle moitas posibilidades a Vigo, ao ter monte, mar e estar preto de lugares interesantes a visitar, cousa que Alcorcón non lles ofrecía. Están felices e plenamente integradas.

P: Supoño que é o que lle dá folgos á nai...

R: Si, claro. Ademais aquí vive na casa familiar e pode darlles unha mellor calidade de vida que en Madrid. E iso non é incompatible con que as nenas poidan ver o seu pai, que se non vén é porque non quere, porque hoxe a Galicia xa non se chega en carros de vacas; hai coches e avións.

P: Pedíronlle axuda á conselleira de Benestar.

R: Recibiunos e pedímoslle que evalúe a situación das nenas e certifique que están perfectamente integradas e que non corren ningún grave risco, e xa puxo os mecanismos a traballar. Agora temos pendente unha reunión coa de Educación.

P: ¿A onde están dispostos a chegar?

R: Ata onde faga falta. Agora hai un proceso xurídico en marcha, pero, de chegar a pór a miña irmá entre a espada e a parede, estudamos facer unha queixa formal ante o CGPJ e incluso unha manifestación tirando da solidariedade da xente, que é inmensa.