Levar o dorsal 14 no mundo do fútbol carrexa estar marcado, ter un pedigrí especial. É un número diferente, peculiar. Adxectivos que definen a mestura de carácter e talento que de sempre portaron Johan Cruyff e Guti. Os dous, sempre
co 14. Cada un no seu estilo.

Xogadores viscerais, cunha rebeldía innata que os levou a ser heroes e demos a partes iguais. Tocados polo mesmo patrón, a súa traxectoria tivo en Riazor un punto de inflexión.

13 de agosto do 74. Cruyff ten que ser retirado do campo pola forza pública. Era a semifinal dun Teresa Herrera, pero o holandés, capitán xeral daquel Barça entregado ao seu xogo, non reparaba no valor do partido. De fronte, Peñarol. E nunha das súas internadas, o charrúa Fernández derrúbao. Non pregunten cómo.

Johan ergueuse e propinoulle unha patada. O colexiado expulsouno pero Cruyff sentou no campo, impasible. Non aceptaba o veredicto. Tal e como contan as crónicas: ''Cruyff non marchou. Houbo que sacalo no aire''. Aquela indisciplina tamén
marcou de sempre a carreira de Guti. Xogador con clase, elegante, sempre na procura do pase imposible. O máis asubiado e tamén o máis adorado coa boca pecha. Unha especie de Curro Romero, capaz do mellor xesto técnico para pór en pé a bancada e tamén de facer a falcatruada dun inmaduro.

O sábado rematou co feitizo de Riazor. Gutiérrez puxo fin a 18 anos de sensabores cun pase de calcaño, de costas. Hai un mes dicían que marchaba do Madrid. Agora faise imprescindible. Cruyff acabou por deixar a selección. Só disputou un Mundial. A selección nunca contou con Guti. Os dous xenios, os dous rebeldes. Os dous...por sempre co 14.