Se a un xaponés lle pedimos que diga unha marca de sidra, é posible que poña máis cara de póker que se lle preguntamos por Milladoiro ou por Carlos Núñez. Isto botaría abaixo algún que outro slogan, pero tamén deixaría descolocado a máis dun galego. Cada día son máis os artistas da terra que, sen temperar gaitas, buscan aplausos do público internacional.

Valla como exemplo a recente xira de Carlos Núñez en Xapón, que culminou o día 9 de maio en Tokio. Pero tamén poderiamos falar de Cristina Pato, que vén de celebrar uns recitais en Chicago e Boston e que volverá a finais deste mes ao festival intercéltico de Monsac, con Mutenrohi.

Berrogüetto viaxará ao completo a México este mes, onde teñen concertadas tres actuacións, e a Seivane reunirase cos curmáns irlandeses. E como non, Milladoiro, que con máis dun cuarto de século de traxectoria ás costas, vén de rematar unha xira por Holanda.

Non é que teñan o sangue emigrante metido nas veas. É que a boa parte dos músicos galegos, o mercado a este lado do telón de grelos, quédalle pequeno.

Enriba das táboas
A venda de discos no estranxeiro depende en boa parte da presenza do grupo nos seus escenarios. Dende Abada, a empresa que xestiona as xiras de Marful, Leilía, Nordestin@s ou Berrogüetto, recoñecen que o mercado de fóra “compra máis discos e non dubida en pagar para ir aos concertos”. A súa teoría é que “unha xira compensa sempre. É un investimento de futuro para o grupo”.

“As xiras resultan rendibles porque abren mercado e teñen repercusión social”, di Juan Carlos Fasero, de Zouma. “O mercado internacional é simbólico, pero un grupo vende máis nun concerto no estranxeiro ca en xiras por Galicia”.

Na estrada
¿Cómo chega ao estranxeiro un artista galego? Tradicionalmente hai tres camiños: moverse polas canles de promoción profesionais, darse a coñecer a través de feiras musicais ou ben a imprevisible corredoira do boca a boca. Mercedes Peón, por exemplo, conta que , “a maior publicidade que tiven foi que á BBC se lle dese por dicir que Isué era o mellor disco de world-music do ano”.

Nordesía, por outra banda, non perde de ir ás feiras especializadas en música de raíz para presentar os traballos de Budiño, Uxía ou Luar na Lubre. O apoio institucional comeza tamén a notarse por vez primeira. A música galega en pleno asistiu á última edición do Midem, en setembro poderemos atopala no Popkomm e un mes despois no Womex, especializado en world-music.

Cuestión de euros
Fasero estima que para o lanzamento dun artista se precisan entre 90.000 e 100.000 euros, “unha cantidade que non teñen as discográficas de Galicia”. Porén, as vendas dos discos galegos “non son importantes para as grandes compañías, que só apostan por modas”.

É por iso que, hoxe por hoxe “non atoparás o primeiro disco de Chouteira”, mentres que calquera outro traballo editado en Galicia “ten maior proxección a longo prazo”. “Para nós, é algo máis ca económico”, di Fasero.

Para Abada se algo teñen as pequenas discográficas galegas é a capacidade para conectar coas distribuidoras. Para eles a música e as empresas galegas “están preparadas para exportar. E con calidade”.