Viernes. 25.05.2018 |
El tiempo
Viernes. 25.05.2018
El tiempo

Nestes tempos de andar ás présas, palabras cociñadas devagar.

Historia de amizade

Dúas amigas fan fotos na neve. EFE
Dúas amigas fan fotos na neve. EFE

CHEGA UN momento no que aprendes a calcular canto pesa unha amizade. Descobres esa lealdade infinda que proclamaban os tres mosqueteiros ó brandir as súas espadas; que empuxa a dúas mulleres tan distintas como Thelma e Louise a buscar volante en man lanzarse á fin do mundo; ou que estraño pegamento é o que une as vidas de persoeiros tan dispares como as nenas de La llamada, María e Susana. Sherlock e Watson, Tom Sawyer e Huck. Woody e Buzz Lightyear. As amigas, os amigos. Esa familia que un vai tecendo coma unha manta de fío nobre ten o seu xermolo nun espertar, nun acontecemento inesperado, nun café a media mañá, nunha mesa compartida ó longo do tempo.

Hoxe lembreime dela. Foi a miña pedra angular no intre no que unha mala nova fixo tremer os alicerces da miña vida. O espello onde buscaba a realidade. Acompañoume no outono con máis claroescuros da mocidade. Unha vez adiqueille un poema. Ía cargado como unha arma de gran calibre. Era visceral, emotivo, sincero. Nel falaba en linguaxe xuvenil e descarnada de canto a admiraba e necesitaba. A persoa que me entendía. Aceptaba os meus silencios e soportaba as miñas dúbidas. As teimas nin as tiña en conta. Ela, libre e case feliz, agardaba por min e porque afastara as pantasmas da alma antes de empezar cada festa.

Tiña un balcón ó que saía cando sentía a adolescencia arredor do pescozo, coma unha bufanda anoada á gorxa. Era como unha cadea xélida con vistas ó mañá e á ventá do cuarto da miña amiga. Coincidimos na escola desde os trece pero non fomos amigas ata anos despois. Supoño que non nos pareciamos moito. Con dezaoito, a unha gustáballe o fútbol e o baloncesto e ía os partidos do Barça, á outra Titanic e bailar dance dos noventa. Unha tiña devoción por Prince, mentres os vinilos da outra destilaban azucre nacional. O día e a noite, unidos por un cóctel de xeado de chocolate con flocos de millo, montañas de apuntes de microeconomía, segredos e risas a esgalla.

Foi ela a que me prestou o seu reloxo na excursión de fin de curso para que chegara a tempo, e foi tamén a que na Selectividade me deixou o exame de Inglés case enteiro sobre a mesa, cunha naturalidade e tranquilidade pasmosa, pero eu, que tiña a culpa pintada na fronte, non fun quen nin de ollalo de esguello.

Logo compartimos os primeiros tempos da Universidade, nunha carreira que a min me sabía a xarope de fígado. Os primeiros xoves universitarios e invernos de neve. Ela aguantou as miñas bágoas e os meus soños en voz alta e eu apartei o seu cabelo algunha vez que outra. Non tiña que dicirlle nada, sempre estaba aí. O mesmo daba un percorrido no coche cantando a pleno pulmón que unha carta silandeira baixo un flexo fronte á ventá.

Canda ela entendín que a amizade non precisa de palabras e que non lle amolan os silencios. Non xulga nin reprocha. Confía e está. Un día, varios anos despois, desaparecín. Mudei de cidade, de carreira, de camiño. Durante moito tempo non mo perdoou, supoño que porque a deixei atrás, pero tempo despois, creo que chegou a ver as miñas ás.

Hoxe en día coas redes é máis doado estar en contacto, malia que as escusas, os traballos, a distancia, os fillos... e, en xeral, esa manía que temos de deixarnos levar pola rolda do cotián provoquen que caiamos na rede do tempo sen compartir unha soa mensaxe. Non me atrevín a pedirlle que fora a madriña da miña filla, pero hoxe lin un fermoso artigo da compañeira María Piñeiro sobre un amigo ó que vén de despedir, que me fixo cóxegas na caluga e pensei no que pesa a amizade na balanza de cada día. E lembrei aquel poema e que este Nadal ó final non nos vimos. E que, bueno, tamén desde aquí se pode ver a fin do mundo.

Historia de amizade
Comentarios