viernes. 05.03.2021 |
El tiempo
viernes. 05.03.2021
El tiempo

Precariedade sanitaria

En plena segunda fase dunha pandemia que trae máis sufrimento e morte, a mellora nas condicións dos traballadores da sanidade salva vidas
Sanitarios en la Uci de un hospital. RAQUEL MANZANARES (EFE)
Sanitarios nunha Uci. ARQUIVO

NUN INFORME recente, realizado pola Agrupación Sanitaria Española, revélase que Galicia, Andalucía e Madrid son as comunidades autónomas con maior índice de contratos temporais entre os seus sanitarios. E é ben certo que médicos, enfermeiras e persoal de asistencia socio sanitaria do noso país levan máis dunha década denunciando, con datos na man, que a precariedade sanitaria en Galicia xa forma parte ‘natural’ (véxase a ironía) do sistema de saúde galego, sexa a través da fórmula crecente dos contratos diarios ou da imposibilidade de conciliar a vida profesional e a familiar.

O certo é que o estado de precariedade sanitaria faise aínda máis evidente nas circunstancias de pandemia que vivimos, e non só no que afecta directamente aos casos, expresos e crecentes, de covid-19, senón tamén a todo tipo de enfermidades e problemas médicos que experimentan, sen pausa, os cidadáns. A precariedade sanitaria é un problema que non só afecta aos profesionais sanitarios en xeral —aínda que a eles lles trastorne seriamente a vida—, pois atinxe tamén aos usuarios da sanidade, aos doentes, e á sociedade no seu conxunto, converténdose nun verdadeiro obstáculo á hora de fixar os índices mínimos de satisfacción e a calidade dunha sanidade ofertada ao público.

¿Acaso os servizos de atención á saúde non forman parte —a sanidade pública en primeira instancia— dunha política sanitaria producida e dirixida pola Administración? A atención sanitaria, alén dunha decisión política, é un compromiso de carácter fondamente moral, e social, pois trátase da busca do máximo ben para os seres humanos con problemas de saúde, incluíndomos aquí as necesarias accións preventivas, esas que tanto se achan de menos na actual e terríbel pandemia. A saúde é un dereito humano fundamental e a precariedade sanitaria e as desigualdades existentes no tratamento á poboación, tamén derivadas desa precariedade, resultan francamente inaceptábeis nunha sociedade democrática.

Acabar coa precariedade sanitaria e pór a sanidade pública por riba de todo, salva vidas. En plena segunda fase dunha pandemia que trae máis sufrimento e morte, a mellora nas condicións salariais e laborais dos traballadores da sanidade, salva vidas. Expulsar o talento médico e sanitario profesional —o Estado español faino: véxanse os contratos lixo ao efecto— só trae o averno, como se nada fora con nós e entre nós.

Precariedade sanitaria
comentarios