El tiempo
sábado. 04.02.2023
El tiempo
Opinión
ALGÚNS artistas non poden escapar ao seu final, por moi grande que sexa a súa obra. Ocorre con Mozart, o sinistro encargo do Requiem e o enterro nunha foxa común –e iso que teño a impresión de que Amadeus de Milos Forman está condenada a un inxusto esquecemento– e tamén pasa con Vincent van Gogh.
Marta Dacosta propón coa escolla dun monllo de poemas unha antoloxía coa perspectiva de xénero como temón para amosar unha mirada de rebeldía, visibilizada, de xeito rotundo nos últimos anos, e no que as poetas tecen un fío común dende a afouteza da palabra
En 1920, una mujer ingresó en un hospital de la caridad en Ucrania por fuertes dolores que resultaron en un parto. Ella sabía de su estado, había sido buscado. Tiempo antes había sido violada y fruto de ello era el contagio de sífilis que sufría. Los remedios populares indicaban que un parto podría cortar la infección. Así nació la escritora Clarice Lispector (Ucrania, 1920-1977), una de las más grandes en lengua portuguesa.
Alcei a vista durante a segunda volta que lle daba correndo ao parque de San Diego, un novo para min ao que me debo adaptar nesta etapa vital que é mudanza, e recoñecín o cheirume que había no aire. Procedía de dous silos. Era cemento en po, o mesmo que carguei en sacos tantas veces e cos que axudei a facer fogar. Agora procuro outra casa, pero na cidade herculina. Imaxino que recibe ese nome porque atopar un teito habitable na zona debe ser un dos doce traballos de Hércules, de dificultade similar a matar a hidra de Lerna ou domar o touro de Creta.
En anos despois, o fascismo volve gobernar Italia, non sabemos se como farsa ou como repetición da traxedia do século XX. Pódese disimular o termo, moi desgastado, con outras etiquetas –neofascismo, dereita radical, ultradereita–, mais non se poden agochar as ideas intolerantes, homófobas,...
Vivir, unha aventura irrepetíbel é a mostra que nos leva a percorrer a vida e a escrita de María do Carme Kruckenberg, nomeadamente coñecida pola súa poesía, a súa vida é todo un berro de liberdade dunha muller que mirou aos ollos dos desfavorecidos e da inxustiza social.

Viralizouse un corte dun programa de televisión. Dous políticos de dereitas discutían cun científico. Ben, o de discutir é unha licenza poética. En realidade os dous opinadores interrompían a quen sabía e facían escarnio e maldicir dos seus argumentos científicos sobre o cambio climático. «Mañá volveremos, se non chega a Apocalipse» —o clásico recurso da esaxeración paródica da razón do opoñente—.

Hai unhas semanas viralizouse un corte dun programa de televisión. Dous políticos de dereitas discutían cun científico. Ben, o de discutir é unha licenza poética. En realidade os dous opinadores interrompían a quen sabía e facían escarnio e maldicir dos seus argumentos científicos sobre o cambio climático. "Mañá volveremos, se non chega a Apocalipse" —o clásico recurso da esaxeración paródica da razón do opoñente—.

As achegas pictóricas de Din Matamoro convértense sempre nun desafío á percepción do espectador, ao que conecta cunha pintura que tensa cada un dos seus postulados clásicos de representación ou mesmo do seu soporte para facer desa experiencia un feito único.
El 5 de octubre se cumplieron sesenta años del primer disco de los Beatles. Y hay cosas que solo ocurren una vez. Incluso a los Beatles.
Memoria e a autoficción dominan a narrativa europea dende hai un par de décadas e este control semella cada día máis firme. Nas miñas excursións literarias de verán, en realidade, non fixen máis que me atopar unha e outra vez con W.G. Sebald, escritor alemán prematuramente morto –con só 57 anos,...
A morte da profesora Ana Goy, non só nos deixa sen a súa valía no eido da investigación cultural e a ensinanza, senón que nos fai lembrar a importancia dos mestres na nosa formación aos que fomos alumnos seus, así como o ser quen de propoñer un camiño de futuro
A mecánica do automóbil estaba máis cerca dos medios de produción que das suprestruturas. Era 1972 nunha España batida todavía polo vento amargo da ditadura do Ferrolanísimo. Ramón Acal sabía que, para publicar O capital, debería empezar por un asunto banal de buxías e cigüeñais.
Andamos a voltas co centenario do Ulises de Joyce. Inda están vostedes a tempo de sumarse á celebración non léndoo, ou léndoo a cachos, ou probar a ver se lle collen o punto a esta narración que tantas cabeciñas desarmou.
El 11 de septiembre de 2015 un tanque blanco circuló por las calles de un pueblo de Oxfordshire. Se detuvo frente a una casa, el retiro del entonces primer ministro David Cameron. No abrió fuego y de la escotilla salió la diseñadora de moda Vivienne Westwood (1941, Reino Unido), quien hizo dos cortes de manga y recordó por qué ella creó el punk. Aquella peculiar forma de protesta era la respuesta de la británica al anuncio de las políticas de fracking hechas por Cameron, a quien había dado su confianza en el pasado pese a ser del espectro político opuesto a ella.
Un gran hotel, con un pasado de esplendor, es elevado a la categoría de símbolo de la cultura de un continente.
Pode a publicidade ser unha substituta da realidade? Esta é unha das cuestións que Alberte Santos sitúa na súa novela A muller de lona, editada por Laiovento, na exploración da relación dun home coa súa contorna, nun tempo no que as máquinas mídense coas persoas.
Hai poetas que se pegan a un coma unha mancha e outros que deixan un recendo constante no nariz coma un perfume. "Tardei en desprenderme de Juan Ramón Jiménez", confesa Helena Villar Janeiro, que celebra os seus cincuenta anos de matrimonio lírico na recompilación De rosa antiga.
Con el reinicio de la vida aletargada tras el verano, ese ciclo eterno entre el arranque de curso escolar y el fin de las vacaciones para los adultos, toca hacer una revisión pertinente de daños, éxitos y desperfectos como consecuencia de esos meses traslúcidos a medio camino entre oasis y desierto. Es decir, ¿quién ha ganado en esta temporada estival?
Cando vou a unha cidade gústame marchar cunha biografía dalgún dos seus habitantes máis ilustres. Como pasei uns días do pasado verán en Zaragoza pretendía facerme cunha biografía do aragonés –zaragozano só de adopción, xa que naceu en Fuendetodos, agora parte da España baleirada – máis...
Clark Gable es el explorador de la selva mejor peinado de todos los tiempos.
Unha mostra no Museo de Pontevedra converte en realidade as fotografías de Ruth Matilda Anderson feitas na súas viaxes por Galicia entre 1924 e 1926 a través da colección de traxes e elementos etnográficos da Asociación Sete Espadelas.
HAI CASE vinte anos un coñecido xornal de Madrid preguntou aos cen autores máis coñecidos de España e Hispanoamérica cales eran os dez libros fundamentais para eles como lectores e escritores. En canto ao século XX, o resultado non sorprendeu: aparecían citados máis escritores estadounidenses ca españois. Porén, ao repasar a lista dos Estados Unidos o que me sorprendeu a min foi unha ausencia: nin un só autor afroamericano.
Cada mañana de curso escolar entre 1973 y 1977 se escuchaba en los caminos de una comuna hippie en Breiðholt, pueblo islandés al sur de la capital, a alguien cantando. Era una niña. Björk (Reikiavik, 1965) lo hacía para calmarse, para ahuyentar el miedo de verse sola con 8 años rodeada de niebla, hielo y oscuridad mientras iba al colegio.
A revisión da figura de Xosé Velo enfróntanos a unha persoa comprometida coa liberdade do ser humano e que fixo da súa vida un permanente compromiso con Galicia, dende a política, máis tamén dende a súa paixón pola escrita que agora sae a luz dende diferentes achegas.
Foi polo Entroido. Tiña seis, talvez sete anos e uns idiotas dende unha moto guindaron un petardo á beirarrúa. Alí estaba eu, disfrazado de Mago Merlín canda miña nai. Chorei por esa dor aguda que provoca nos oídos unha detonación así. Antes, en segundo curso, un neno da aula virouse cara a min cunha coitela, facéndome feridas nos cinco dedos da man. Pareceume terríbel e sentín unha dor atroz.
Este verano no teníamos planes. Tal vez recuerden que hace dos meses conté, aquí mismo, que Marta, mi mujer, se presentaba a las oposiciones de Secundaria. Que había estado preparándolas todo el año, simultaneando trabajo y estudio, y que lo iba a intentar.

A MORTALIDADE en España no mes de xullo multiplicou por cinco a cifra media da serie histórica, un dato arrepiante. Os científicos non se poñen de acordo na razón: os efectos da vaga de calor, unha onda de covid que pasou máis desapercibida para os máis novos, un fallo na contabilidade da estatística... ou todo xunto.