sábado. 18.09.2021 |
El tiempo
sábado. 18.09.2021
El tiempo
Opinión
Cando a actualidade política semella unha mala película, cómpre buscar acubillo no cine. Cheguei a Os cen pasos (I cento passi,2000), película de Marco Tullio Giordana, polo consello do noso amigo italiano Leo Zordan. O Leo é moitas cousas e, ademais de cociñar unhas das pizzas italianas e pastas máis gorentosas de Lugo na pizzería Mangiarte e no seu posto do Mercado —canda María, a súa compañeira—, ten unha afiada sensibilidade.
DENTRO DA historia da cultura europea que se está a facer nas últimas décadas temos a sorte de contar coa figura de Rüdiger Safranski. Toda aquela persoa interesada no ocorrido en Alemaña dende mediados do século XVIII ata o limiar da Segunda Guerra Mundial pode achegarse aos seus libros, en particular ás biografías de moitos poetas e filósofos, e descubrir as chaves dunha xeira de movementos intelectuais cuxo peso aínda se sinte na nosa práctica intelectual.
"No me lo creo", le explico yo. "¿Pero qué es lo que no te crees? Lo que hace es genial, y ojalá más gente lo hiciera", responde ella.
Habería que preguntarlles os rapaces do Celta que pasaban por diante do Hotel Universal se souberon quen era aquel arxentino que lles preguntou por unha tenda na que comprar gomina. Foi o primeiro que fixo Carlos Gardel ao saír ás rúas de Vigo nunha mañá de decembro de 1923.
Mais o certo é que a novela —ou historia, ou autoficción, ou ficción epistolar, é un libro que custa moito encaixar en canto ao xenérico sen que isto sexa necesariamente malo— ten o seu interese non no desenvolvemento da cultura ladina senón na súa aniquilación
Chatwin parece obsesionado por decir de qué color está pintado todo, cualquier casa, cualquier habitación, la cocina verde donde le dan de cenar, un cercado o una pocilga. También describe las aguas negras y las nubes púrpuras.
La publicación en castellano del primer poemario de Francisco Cortegoso, Memorial y danza, vuelve a redimensionar la obra de este autor pontevedrés fallecido con tan solo 31 años y la convierte en el único consuelo ante ese vacío permanente en nuestra poesía
Aunque el tiempo se haya relativizado en los últimos meses, su avance incesante es un hecho inevitable. Entre las muchas muertes que hemos vivido, unas cercanas y otras mudas, se colaron también nombres conocidos. Esta semana se ha cumplido el primer aniversario del fallecimiento de Lucia Bosé (1931-2020), musa del neorrealismo italiano.
Martin Eden, a película do italiano Pietro Marcello, é unha obra doutro tempo. Dicir que este filme é unha adaptación á novela de título homónimo de Jack London é faltarlle á verdade: Martin Eden —alter ego do propio London— é moito máis.
Recientemente se han entregado los premios Goya y muchas personas ya ponen sus ojos en la siguiente edición. Sin embargo, entre las películas perdedoras de la pasada gala española estaba una de las cintas más interesantes que la industria ha dado en los últimos años.
A PANDEMIA ESTÁ a ter a súa cantidade de drama: os mortos, os enfermos, a quebra económica. E a pesares de todo isto, é deber da humanidade mirar cara adiante e tirar desta catástrofe as leccións precisas para mellorar como especie ou, polo menos, para non afundirnos sen remedio nun mundo como aquel que describira Hobbes, "solitario, pobre, desagradábel, brutal e curto"
Según la RAE,  líder es quien conduce un grupo. Wikipedia, en la primera frase de la entrada de liderazgo habla de habilidades gerenciales y, en el tercer párrafo, de neuroeconomía.
De seguir vivo en esta España desquiciada Berlanga cumpliría cien años. Muchos pensamos en cómo se hubiera asomado desde su cine vitriólico y cáustico a nuestra sociedad. Los Goya le ha rendido un homenaje en un año centrado en su figura y Cultura ha fijado el 6 de octubre como el Día del Cine Español. Ese día terminó de filmar su primera película, Una pareja feliz.
Quizás sea cierto eso que dice la derecha de que la escuela pública adoctrina. Yo me acuerdo de un día que llegué del cole comentando que Franco había traído la paz a España, como así nos enseñaba nuestro tutor de la EGB. Mis padres matizaron que hay historiadores que ponen en tela de juicio tal...
Unha exposición fotográfica no Museo de Pontevedra adicada a José Suárez amosa a súa capacidade para reflectir ámbitos humanos do mundo baixo unha óptica singular, chea de sinceridade, cunha abraiante resolución técnica.
A NOVELA non ten data de caducidade, non se esgota, é o modelo arquetípico do xénero proteico. Despois de nacer na época clásica hibernou durante uns séculos para resucitar no Renacemento, tocar teito co Quixote e converterse paso a paso no xénero dominante do mundo literario
Os únicos milagres nos que cría ata o xoves eran os que facía Berlanga nunha película de 1957. Despois estiven vendo Estrela do día, a obra que escribiu Quico Cadaval e cambiei de idea. Presenta un catálogo de marabillas sobrenaturais inspiradas nas Cantigas de Alfonso X a Virxe María. Estreou na Mostra de Teatro Clásico de Lugo
Un amigo me dice que, cuando opino aquí —las pocas veces que lo hago—, echa en falta algo más de contundencia. No es la primera vez que me acusan de tibio.
AYAAN HIRSI Ali é muller, negra, somalí e atea despois de renegar do islam. Tamén a someteron a mutilación xenital feminina, foi inmigrante e solicitante de asilo político en Holanda, onde aproveitou as súas oportunidades para acadar unha formación académica consonte a súa evidente intelixencia....
Como muestran muchas películas e historias que conocemos de primera mano, las rupturas amorosas o de parejas no suceden siempre por actos concretos o por un punto de inflexión. En no pocas ocasiones es solo el devenir del tiempo, el agotamiento, lo que es origen de una despedida que todos esperaban sin saber cuándo llegaría.
Corpus Christi (2019), o filme de coprodución polaco-francesa dirixido por Jan Komasa, agasállanos coa interpretación memorábel de Bartosz Bielenia no papel de Daniel, un delincuente xuvenil de vinte anos que sae do reformatorio —onde sentiu a vocación relixiosa—, recalando nunha pequena poboación do rural polaco, previo descenso aos infernos habituais (sexo, drogas e alcohol). Aínda que inicialmente chega para traballar nun serradoiro, substituirá temporalmente o párroco local, un ancián con problemas coa bebida.

Non podería ser negacionista porque a pandemia ten  unha carga dramática que me bloquea, pero sospeito que a Xunta nos mantivo pechadas as terrazas durante tres semanas para que volvésemos disfrutar deles. Era un luxo sen aprecio. Hai un estrano pracer masoquista en que che quiten e devolven o dereito a tomar un café nunha mesa ao aire libre

Por salud mental, he decidido volver a tener algo de vida por semana. Preferiblemente, cultural. Por suerte estoy en la ciudad adecuada, entre museos y contenedores

HAI un terreo adicto ás listas é o do deporte: quen é o mellor deportista de todos os tempos? Alí ou Michael Jordan? E o mellor futbolista? Pelé, Maradona ou Messi?

No pasa nada, han dicho, por aguantar cincuenta días entre cuatro paredes. No pasa nada por no ir de cañas unos meses. No pasa nada por no celebrar la Navidad. No pasa nada por no echar pachangas. No pasa nada por que cambies abrazos por golpecitos de codo. No pasa nada por no viajar en verano....
Solicitei unha entrevista a Manuel Jabois. Contestoume atento: "Chámame cando vexas que amence, por favor". El estaba en Pontevedra e eu, en Lugo; así que deixei pasar un cuarto de hora dende que o sol emerxeu das augas do Alto Miño porque nós amencemos antes.
Hacía tiempo que no salía a pasear como terapia, moviéndome, caminando, únicamente por su capacidad sedante. Hacía tiempo que no lo necesitaba.
San Cibrao, Lugo. Festa da Maruxaina. Verán de 2006. Sentados nos penedos da praia do Torno fronte á estatua en bronce da Maruxaina. O fillo do Alberto e da Rosi, da cuadrilla de meus pais no verán e seu curmán –outro Gago tamén–, falan comigo de Atrapado por su pasado, a película da mafia onde Al Pacino lle dá vida a un personaxe inesquecíbel: Carlito Brigante. Pero estes dous rapaces cos que falo están a dramatizarme integramente en inglés unha das súas escenas.
DENTRO DA HISTORIA da literatura e das ideas posibelmente non haxa un troco na percepción dun movemento literario comparábel ao ocorrido co surrealismo entre a súa fundación e cénit, antes da Segunda Guerra Mundial, e os tempos actuais.