viernes. 14.05.2021 |
El tiempo
viernes. 14.05.2021
El tiempo

Pode ler a última entrada do blog facendo click aquí.

Desculpen as molestias.

Dous bañistas sen ningún pudor téxtil

Manuel Gago conta que na súa infancia na Pobra do Caramiñal daban por certa a historia de que o párroco se presentara cunha gran cruz de prata na praia de Baroña, secundado por toda a parroquia. Acudiu exorcizar uns rapaces que estaban en roupa de Adán e Eva, pero sen folla de parra
Manuel Gago.EP
Manuel Gago.EP

MANUEL recoñecíame onte que a santa compaña local non chegara á praia nin houbera parroquia nin cruz nin sacerdote, pero que fora un convencemento colectivo. "Na miña mitoloxía os nudistas eran igual que os mouros", un seres estranos e fascinantes, pertencentes a outras voces e a outros ámbitos. Si que había rapaces que se bañaban, tomaban o sol ou xogaban ás pás cruamente espidos.

—As reaccións sobre eles na vila eran encontradas. Uns dicían que era unha porcallada e outros parecíalles ben. Sabiamos que pasaba algo estrano en Baroña, que para uns era escuro e para outros divertido.

Os pioneiros do nudismo en Galicia foron Manuel Fraga e Pío Cabanillas nos anos 60. Fraga era ministro de Información e Turismo e Pío Cabanillas, o seu subsecretario e delfín. Aquel verán do amor en Europa os dous aproveitaran a cercanía das vacacións para inaugurar un teleclub nunha vila da costa. Despois un marcharía a Perbes e outro a Pompeán. Cabanillas comentou que lles viría ben darse un baño para poder soportar a calor. "Non temos bañador, Pío". O subsecretario coñecía a zona. Deu unhas indicacións ao chófer ata unha cala. Mandárono tomar un albariño e regresar unha hora despois. Manuel e Pío poderían quitar a gravata, o traxe, os zapatos e mesmo a roupa interior. Quen precisa de bañador nun país de praias deshabitadas e recunchos discretos? Quitaron ata a roupa de alivio. Metéronse na auga e empezaron a nadar.

Cando levaban dez minutos na auga sentiron un autobús, que se detivo sobre o areal. Empezaron a baixar monxas en branco e negro. Pensaran tamén que aquela praia agochada lles permitiría gozar dun lecer con algunhas prendas menos das habituais. Fraga mirou cara á costa. O horizonte converteuse nunha ringleira de relixiosas horrorizadas de atopar dous homes bañándose sen pudor téxtil.

O ministro levou as mans ao centro do corpo para botarse a correr cara á praia. Pensou que o coñecerían polo televisión, pero non que era improbable que aquelas mulleres consagradas aos sinais de Deus tivesen televisor. Menos acordou de que o chófer tardaría cincuenta minutos en regresar. Pío Cabanillas estaba cuberto ata o bandullo pola auga do mar. Observaba o escándalo das monxas e a carreira de Fraga, que era torpe porque ía agarrándose o pendente. —Manolo! A cara, Manolo, tapa a cara! Manuel Gago vén de publicar Nús (Xerais), onde conta a historia de Toño Figueroa, nacido nunha estirpe de aristócratas galegos. Ao longo da novela vai descubrir a liberdade sexual e o poder políticos que amenceron de vez na Galicia dos anos 80. Nas prímeiros páxinas conta como saben do nudismo seis anos despois do pasamento de Franco. "Nós , pudibundos señoritos, corruptos a moita honta, crápulas de devoción e católicos de educación, vimos como todo o grupo de alemáns quitou a roupa coa naturalidade de quen tira os zapatos, e deixárona pendurada das cordas de tender que tiñan prendidas entre os piñeiros para logo se ir á praia".

O profesor de Psicoloxía na USC Miguel Cancio foi un dos promotores da Coordenadora Nudista Ecolóxica Radical (CNER), xunto co tamén profesor Pedro Arias e varios médicos. Ao igual que Toño Figueroa eles empezan a ir a Baroña, que era unha praia inhóspita de Porto do Son, tras o rastro duns alemáns que se viñan espindo na praia dende primeiros dos anos 70. —"Sabíamos que en las playas de Las Teresitas, en Tenerife, y de Chiclana, en Cádiz, había chicas que practicaban topless. Terminaron procesadas por el ‘corpus delicti’. Nada comparado con los cuíños, piroliñas, perrechiñas, carrachudiñas y ameixiñas ‘free’ que en Galicia se habían desnudado del hombre viejo, como mandaba San Pablo". Cancio, que non coñecía o episodio de Manuel Fraga coas mulleres de vida entregada ao Creador, animábao a quitar o traxe de baño no programa vespertino de Pepe Navarro en Televisión Española: —"Don Manuel que el culo al aire, en verano y para el baño, es muy sano y no hace daño". O profesor estaba espido e con paraugas porque chovía.

Os inicios do nudismo en Galicia foron arduos. Unha mañá un grupo de axentes da Garda Civil baixou á praia de Baroña para deter todos cantos alí estaban exentos de roupa. Catorce ‘coiristas’ foron levados ao cuartel por escándalo público . Botaron tres días, coas súas dúas noites, no calabozo.

As sospeitas de delación dirixíronse ao párroco de Baroña Sabino Lema. Pouco despois o cura foi convidado a un debate sobre naturismo no pazo de Xelmírez, en Santiago. Outro poñente, Miguel Cancio, prefería a presenza do arcebispo Rouco Varela para aumentar a dimensión da rifa.

—"Diplomacia vaticana de monseñor Rouco: Se autoriza a Sabino Lema para que intervenga en el debate, pero no se lo recomienda". O escritor Manuel Gago enmarca a loita polo pudor alleo no tránsito de gramáticos e xuristas entre a morte de Franco, a recuperación da democracia e a instauración do goberno autónomo. Xa nin nos acordaba un executivo de nós porque fora perdido nos tempos suevos, cando os países se organizaban en reinos.

O escritor fálame do seu protagonista:

—"Toño Figueroa é un dos vástagos dunha familia que pasou da fidalguía á burguesía coruñesa. Representa esas persoas que, sen estar interesadas na política, vense ensarilladas nunha batalla das máis excéntricas que houbo en Galicia, a do nudismo, que era diferente a todos os outros movementos sociais. Foi algo pioneiro, que singulariza o noso país no ámbito da Transición".

Para Gago hai unha contradición difícil de comprender entre a Galicia dos anos 80, con pneumáticos ardendo e vellas pegando cun paraugas á Garda Civil, e o que aconteceu nos procesos electorais deses anos. Os resultados dos referéndums sobre a Constitución o Estatuto foron pobres. "A sociedade parecía estar mobilizada, pero non se reflectiu nos resultados electorais". No medio aparece a estratexia nudista de evitar a violencia e o enfrontamento, "de ridiculizar". É inédita no ámbito politico español, onde se protesta coa gravidade dun enterro do Conde de Orgaz.

Outra singularidade galega é que "nas fotografías dos medios non aparecen todos os que mandan, soamente os políticos. Hai persoas que deciden mandar e calar, non estiveron nas mobilizacións, pero tomaron o poder". Engade o autor que "os cociñeiros cóntanche que os ricos non van comer nos seus restaurantes, comen na casa, e, se comen algunha vez, deixan o coche tres rúas máis aló para que non llelo vexan. En Madrid ou en Valencia o poder visibilízase; pero en Galicia, non. Para Manuel Gago esa conduta de manterse no segundo plano vén motivada por unha supervivencia. "Ostentar é dar información ao rival, así que o exceso faise na casa ou fóra de Galicia".

O protagonista de ‘Nús’ identifica eses ricos taimados como "as 300 familias galegas que pasan a fin da fidalguía a fins do século XIX a dominar a nova estrutur a que chega co estatuto de autonomía". Eles non acreditaban en que Galicia se xestionase per se, pero descubriron que era unha ferramenta para incrementar o seu poder. Non foron os únicos. A un nivel menor, laboral, "todos os que non foron votar para que Galicia tivese unha autonomía ocupáronse de intentar colocar os seus fillos na Xunta".

Dous bañistas sen ningún pudor téxtil
Comentarios