miércoles. 01.12.2021 |
El tiempo
miércoles. 01.12.2021
El tiempo
Opinión
Sempre que escoitei esta canción, este canto popular alentejano na voz do José Afonso, sentín que, dalgún xeito, falaba de Pessoa. "Já fui mar, já fui navio/ Já fui chalupa escaler/ Já fui moço, já sou homem/Só me falta ser mulher". Só lle faltaba ser muller a Pessoa. Por que ningún dos seus 160 heterónimos foi unha muller? Como me gustaría sabelo.
A historiografía española non se caracteriza precisamente polo seu carácter progresista e moito menos pola súa tolerancia cara outros pobos que habitaron a Península Ibérica.
Moi didáctico e interesante o ensaio Um país a la gallega. Galiza no No-Do franquista de Beatriz Busto Miramontes amosa como, durante as décadas da ditatura, acuñouse unha imaxe estereotipada de Galiza, dende o seu folclore, aínda moi vixente na nosa sociedade
OS DEBATES sobre a Memoria Histórica —así, en maiúsculas— en España son esgotadores, maiormente polo feito incuestionábel, como ben argumentou Gil Pecharromán, de que os partidos da dereita española son herdeiros directos do bando vencedor, que prolongou a súa vitoria nunha ditadura de case que corenta anos.
Suele llamarse destino a lo que no puede asumirse como una simple casualidad, incluso se exagera esta situación buscando una explicación hasta colgarle el título de milagro. Intervenciones divinas aparte, la vida puede considerarse una cadena de accidentes y sus consecuencias. Esto perseguía a Paolo Sorrentino (Nápoles, 1970) desde hace décadas.
Xacobe Martínez Antelo ten un abrigo negro de varias capas e unhas patillas de Lobezno. Home lobo en Lugo. Falamos de política. E un pouco sobre jazz. Gústalle o jazz político. El toca jazz político. E bromea un cacho. Bromeamos bastante. Encántame rir con músicos de jazz. Case sempre falan en inglés con eses acento pastoso dos norteamericanos e non os entendo.
Espertamos cedo o pasado sábado malia trasnoitar, logo da Gala da Memoria no Pazo da Cultura de Pontevedra, o día anterior. Baixamos a pé ata o Estadio de Pasarón, tomamos café e croissants na padaría A Devesa e sorprendeunos no lateral do edificio contiguo ao estadio o impoñente mural de Yoseba Muruzábal, o excelente muralista e pintor. A muller que aparece nel é Lola, a Garda de Pasarón. O Yoseba lémbroo con súa irmá Antía, en Ribadeo, nos veráns da infancia. E unha excursión a Cudillero canda eles e seus pais, a Toni e Muruzábal pai (José Luis).
Odio los días, las tardes, las horas, los minutos que no me aportan nada. Odio notar cómo los estoy desperdiciando, lo mucho que preferiría estar haciendo otra cosa
ESCRIBIR un libro que sexa unha referencia incuestionábel en calquera terreo do coñecemento debe de ser algo dunha enorme complexidade. Non fai falla pasar pola experiencia para sabelo. No caso do noso eido, a Historia da Literatura, supón anos e anos de lecturas, relecturas, escritura de...
Uns anos atrás Paco Martín botaba o inverno baixo un sombreiro. Un día explicoume que era para darme a primeira frase da necrolóxica, que nunca sae á primeira. «Podes escribir: Sempre vivirá en nós a imaxe dos seus paseos pola Praza Maior de Lugo co seu sombreiro». Algunha vez pode fallarlle a saúde, pero nunca perderá o humor negro.
El otro día quedé con mi hija en Santiago, donde acaba de empezar la carrera y está descubriendo esa otra vida, ya adulta, ya independiente, que le está esperando
AFGANISTÁN xa non está de moda. Pasou polas nosas vidas en 2001, reapareceu ocasionalmente alí e acolá nos anos seguintes e resucitou de xeito máis contundente hai unhas semanas cando Joe Biden anunciou a saída das tropas estadounidenses do país. Axiña apareceron as moi oportunas fotos do expresidente Ronald Reagan a recibir aos muiadíns que nos 80 estaban a axudalo a derrotar ao demo comunista
Creador poliédrico Manuel Seixas pon nas nosas mans un caudaloso poemario no que conflúen diferentes correntes que, dende a palabra, reflicten á persoa fronte á existencia e a súa capacidade para xogar con nós, para converternos en vítimas dun proceso natural
Se hace complicado determinar en qué momento vivimos, si en un inmediato presente a causa de Internet y las redes sociales o si en un constante mañana por la presión del calendario y el consumismo. Puede que lo hagamos en ambas y una de las pocas personas que puede relatarlo con concisión es Joan Didion (Estados Unidos, 1934)
O colectivo Acude Rural impulsou un interesante e necesario proxecto de recuperación e divulgación documental sobre o rural galego. Un xeito de preservar, pero tamén de divulgar unha achega de séculos que, como poucas realidades, afirma a nosa identidade como colectivo.
Chelo é a maior experta en plantas que coñezo. Eu pregúntolle ás veces unicamente por ver como desenvolve a sabedoría sobre esta cala ou sobre aquela flor de Pascua. Faino coa humildade de que o seu coñecemento non importa e co orgullo de amosalo.
Se suele hablar del amor como una de las cosas fundamentales en la vida. Del amor y de sus extensiones. Matrimonio, familia, hogar, afecto. Todo ello es materia de pensamiento para la Filosofía y de estudio para la Psicología. Se intenta obviar en esta ecuación el peso de la pasión, del sexo, pero cuando hablas con los más jóvenes ganas perspectiva.
UN DÍA no que non tiña un libro que criticar cheguei á libraría e agarrei unha historia de Hispanoamérica de Héctor Pérez Brignoli. Non podía saber que aquel xesto, e a crítica que vostedes leron días despois, ían cambiarme a vida
A poeta portuguesa Ana Luísa Amaral recibe esta semana en Salamanca o XXX Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana, na reivindicación dunha obra non o coñecida e recoñecida que se merece, nin tan sequera no seu país. A celebración coincide coa publicación do seu novo poemario Mundo.
Domingo Villar estivo o martes en Lugo. Contoume, xa mo contara, que «antes», antes era cando vivía o seu pai, chamaba a este cada mañá dende Madrid ás Rías Baixas para lerlle os folios que escribira o día anterior. Villar estivo en Lugo presentando Algúns contos completos, o seu libro novo.
Esta mañana me senté en el coche a las seis y diez. Me llovió varias veces por el camino. A las ocho menos veinte estaba en Pontevedra.
HAI UNHAS semanas a comunidade educativa, da que formo parte como profesor e pai, víase sorprendida polo anuncio de que a Igrexa Católica propuña un novo currículo para a materia que ten na Secundaria. Suponse que se trata dunha proposta progresista... pero iso non contenta aos que nos opoñemos á presenza de toda confesión no eido educativo. Teremos que agardar á enésima reforma para que apareza unha materia de Historia das Relixións de tipo non confesional.
Antes de designar unha variante da música do país —ou country— dos Estados Unidos, hillbilly foi un xentilicio —despectivo— para os colonos dos Apalaches: de orixe escocesa, irlandesa e galesa; campesiños pobres os máis, xente das montañas. Eles trouxeran as músicas da herdanza gaélica: baladas, xigas e reels, que acompañaban con fiddle, tinwistle, frautas e mandolinas. Un día incorporaron un instrumento afroamericano —o banjo— e así, da conxunción das tradicións dos desfarrapados e dos escravos, naceron as formas radicais das músicas estadounidenses. Un deses hillbillies pagaríalle ao médico en 1946 un saco de millo por asistir o nacemento da súa cuarta filla, Dolly Rebecca Parton.
Dos de los cromos que más ilusión me hicieron de crío fueron los de Jonatan Valle en el Rácing y Haruna Babangida en el Barça . Sus carreras serían luego un fracaso —el primero hasta se estrelló en el Lugo —, pero me entusiasmaba ver a un par de adolescentes apenas mayores que yo luciendo...
Aínda se acorda en Lugo de cando un poeta local entrou enfebrecido na catedral pola porta central. Deitouse na nave maior. Bicou o chan santo cos brazos en cruz berrou: "Credo! Credo! Credo!", á moda da cabeza de Pardo de Cela, que rolou pola praza catedralicia de Mondoñedo despois de ser seccionada polo machado afiado e fernandino dun verdugo zurdo