El tiempo
miércoles. 28.09.2022
El tiempo
Opinión
Hai poetas que se pegan a un coma unha mancha e outros que deixan un recendo constante no nariz coma un perfume. "Tardei en desprenderme de Juan Ramón Jiménez", confesa Helena Villar Janeiro, que celebra os seus cincuenta anos de matrimonio lírico na recompilación De rosa antiga.
Con el reinicio de la vida aletargada tras el verano, ese ciclo eterno entre el arranque de curso escolar y el fin de las vacaciones para los adultos, toca hacer una revisión pertinente de daños, éxitos y desperfectos como consecuencia de esos meses traslúcidos a medio camino entre oasis y desierto. Es decir, ¿quién ha ganado en esta temporada estival?
Cando vou a unha cidade gústame marchar cunha biografía dalgún dos seus habitantes máis ilustres. Como pasei uns días do pasado verán en Zaragoza pretendía facerme cunha biografía do aragonés –zaragozano só de adopción, xa que naceu en Fuendetodos, agora parte da España baleirada – máis...
Clark Gable es el explorador de la selva mejor peinado de todos los tiempos.
Unha mostra no Museo de Pontevedra converte en realidade as fotografías de Ruth Matilda Anderson feitas na súas viaxes por Galicia entre 1924 e 1926 a través da colección de traxes e elementos etnográficos da Asociación Sete Espadelas.
HAI CASE vinte anos un coñecido xornal de Madrid preguntou aos cen autores máis coñecidos de España e Hispanoamérica cales eran os dez libros fundamentais para eles como lectores e escritores. En canto ao século XX, o resultado non sorprendeu: aparecían citados máis escritores estadounidenses ca españois. Porén, ao repasar a lista dos Estados Unidos o que me sorprendeu a min foi unha ausencia: nin un só autor afroamericano.
Cada mañana de curso escolar entre 1973 y 1977 se escuchaba en los caminos de una comuna hippie en Breiðholt, pueblo islandés al sur de la capital, a alguien cantando. Era una niña. Björk (Reikiavik, 1965) lo hacía para calmarse, para ahuyentar el miedo de verse sola con 8 años rodeada de niebla, hielo y oscuridad mientras iba al colegio.
A revisión da figura de Xosé Velo enfróntanos a unha persoa comprometida coa liberdade do ser humano e que fixo da súa vida un permanente compromiso con Galicia, dende a política, máis tamén dende a súa paixón pola escrita que agora sae a luz dende diferentes achegas.
Foi polo Entroido. Tiña seis, talvez sete anos e uns idiotas dende unha moto guindaron un petardo á beirarrúa. Alí estaba eu, disfrazado de Mago Merlín canda miña nai. Chorei por esa dor aguda que provoca nos oídos unha detonación así. Antes, en segundo curso, un neno da aula virouse cara a min cunha coitela, facéndome feridas nos cinco dedos da man. Pareceume terríbel e sentín unha dor atroz.
Este verano no teníamos planes. Tal vez recuerden que hace dos meses conté, aquí mismo, que Marta, mi mujer, se presentaba a las oposiciones de Secundaria. Que había estado preparándolas todo el año, simultaneando trabajo y estudio, y que lo iba a intentar.

A MORTALIDADE en España no mes de xullo multiplicou por cinco a cifra media da serie histórica, un dato arrepiante. Os científicos non se poñen de acordo na razón: os efectos da vaga de calor, unha onda de covid que pasou máis desapercibida para os máis novos, un fallo na contabilidade da estatística... ou todo xunto.

Falar con Yolanda Castaño é traballoso. Ela está disposta e sorrinte en todo momento, o problema é descubrir ese momento en que ela non está escribindo para nenos, promovendo poetas di(n)versos ou organizando residencias literarias na Coruña. De feito, reclámoa telefonicamente. Quedamos afastados polas horas e o cansanzo.
Cúmprense trinta anos da concesión do Premio Camões ao escritor Miguel Torga, e asomarse aos seus Contos da montaña é un exercicio de revelación de cómo entender a toda unha condición social, normalmente afastada da escrita e á que outorga a súa dignidade nesta obra.
O FENÓMENO da drogadición transformouse e, afortunadamente, minguou dende os anos 80. Non vou cansalos aquí con relatos que moitos coñecemos: agullas nos parques, individuos espectrais polas calellas, corpos nos parques ao amencer... Pero dentro do espectro das drogas había espazo tamén para...
Es una certeza mundialmente reconocida que la muerte verdadera no es la física, sino aquella que ocurre cuando todos te olvidan. Pero en el caso de la escritora y filósofa irlandesa Iris Murdoch (Dublín, 1919-1999) todo lo relativo a su fallecimiento absoluto fue más largo, complejo y sangrante.
UN XEITO de coñecer aos escritores é polas súas obras, sempre que eliminemos ou fagamos difusa a barreira entre autor, narrador e personaxe —algo que un bo lector, en realidade, nunca debería facer­—. Unha forma mellor, aplicábel sobre todo aos grandes autores, son as biografías —un xénero que xa dende hai anos dá grandes satisfaccións aos que desexan interpretar a Historia (tamén a da literatura) a través dos seus protagonistas—.
Brais Lamela ten espírito de pioneiro. Marchou de Vilalba a Italia con 17 anos. Con 28 tivo  xa tempo de pasar por Cambridge, no Reino Unido, e de voar á universidade norteamericana de Brown, como paso cara a Yale. En 21 anos non atopou outra canle para volver a Galicia que a emoción. Fala sobre emigrantes que non regresaron na novela Ninguén queda.
Me refugié en un cine compostelano huyendo del calor y un plan fallido por causas de fuerza mayor. Me planté en la sesión de media tarde de la última película del cineasta surcoreano Hong Sang-soo, Delante de ti. Salí de la sala desconcertado, nada raro luego de sus filmes, y sentí que la temperatura ya no me afectaba. Ahora era otra cosa.
Pertencente ao grupo dos artistas renovadores da arte galega no periodo de entreguerras a súa obra non deixa de sufrir un proceso de revisión que pon luz alí onde houbo moita escuridade debido ao seu exilio en México e a súa morte cando preparaba o seu regreso
"He perdido la estilográfica. Pero tengo otras preocupaciones, como la amenaza del campo de concentración"
ALGO SE move na literatura galega e, polo tanto, na edición de libros en galego. Como saberán os lectores veteranos, esta columna viviu disociada durante máis dunha década: case sempre foi unha peza en galego sobre un libro en castelán dada a escaseza de obras publicadas na nosa lingua que...
Fue curioso decodificar la forma física de la escritora argentina Mariana Enríquez el pasado martes en la librería Trama, en Lugo. Curioso porque cuando la conocí, en el sentido de tomar consciencia de quién era, fue por radio, por un podcast realmente, y pensé en lo dulce que era su voz, la calma que transmitía. Fue por eso que me sorprendió su literatura de terror, ¿cómo una persona con ese timbre podría dar orígenes a tales monstruos?
Unha nova colección facsimilar a cargo da editorial Visor pon nas nosas mans, nun entrañable formato orixinal, obras de Antonio Machado ou León Felipe que nos enfrontan, non só a súa respectiva obra literaria, senón a todo un tempo e como eles o sentiron.
 
GALIZA É un país moi grande e secularmente moi mal comunicado, como todos sabemos e vén de quedar claro coa caída dunha das pontes da autovía nos Ancares. Cos nosos case que 30.000 quilómetros cadrados estariamos nun dignísimo posto 139 entre os países da ONU, mil quilómetros por detrás de Bélxica e por diante de nacións coma Israel, Ruanda ou Eslovenia.
Alejandro Cao de Benós y Pérez chámase tamén Cho Son Il. Descende dos baróns de Les, dos marqueses de Rosalmonte e dos condes de Arjelejo, con categoría de Grandes de España. Alejandro ten un nome de declasado, que significa Corea É Unha. Escapou pola ventá do pazo dunha familia extrema de militares carlistas para viaxar ao outro confín.
Intimidación, presentado polo Colectivo Maiakovski, xorde como un berro colectivo. Un berro que nega a propia autoría do poeta para afirmar o enfrontamento co sistema e o protagonismo do lector como a figura que lle outorga o derradeiro sentido ao poema.