Iván quere unha escopeta

Na comida dos cazadores somos maioría os que non escopeteamos; uns porque preferimos as lerias cos vellos a andar a tiros coa bicharía; outros porque xa teñen noventa anos e lles pesa máis a humidade nos ósos que as ganas de ir polo monte aí a rebolos.

Dalgún dos novos, e por novos neste ámbito quero dicir menores de setenta, inda ben me acorda velo adestrar os cans polas pistas: correas longas, chaleques reflectantes e todos os ouveos e cheiros de animal mollado a inundar os festivos. Agora téñenos como foto de perfil en whatsapp, durmindo na casa tapados con mantas de Spiderman. A filla, ou a neta, trouxera un coello como mascota; colleulle cariño e entre unha cousa e a outra, que lle andaban a dicir ‘papá eres un salvaje matando animales’, puxo fin á etapa cazadora. Acabouse madrugar en domingo para ir papar frío entre as xestas, quitar espiñas das botas, andar a cargar ferramenta, cartuchos, petaca. Xa non pon espertador e almorza ao abrir do día. Sentindo a cafeteira érguense os setters, co pelo roxo e brillante, a manta inda no lombo arrastrando polo chan, e piden un cacho da galleta que está a comer. Cos olliños que poñen e a cabeza no seu colo, dálles unha enteira primeiro a un, que é máis lambón, logo ao outro, máis tímido.

Os cazadores irredentos non van á comida da parroquia: para eles inda queda temporada, da que non van renunciar ni un día. Andarán metidos no coche, que é un Galloper dos vellos, o interior apetrenando a pechado, na autopista a oitenta e os cans no remolque cos ollos tristes; camiño dun deses sitios de Ourense que sempre arden e onde sempre haberá xabaríns, torcacias, chuchacabras.

De todas maneiras, aquí o habitual é ver os remolques aparcados fóra das casas, á beira da estrada, cas portas abertas e carteis de ‘véndese’.

Iso si: as licencias están todas vixentes. Un pánico semellante a entregar as armas, ferros labrados en Eibar e que repousan os máis deles na súa funda pendurados no faiado, non sei viu dende o de Chartlon Heston ou o Exército Republicano Irlandés. Sobre o teito de cada casa orbita o pesadelo recorrente de velas nunha subasta da Guarda Civil, aí coa etiqueta dun fío no gardamonte, entre un revólver portugués incautado a un narco e unha catana enferruxada que non se ocultou ben nun maleteiro. Iso significaría que están mortos (a opción menos mala) ou que se lles pasou renovar ou foron inhabilitados pola familia sen dicirlles nada, como Oliveira Salazar cando quedou parvo dunha caída e lle montaron un ‘goodbye, Lenin’ para finxir que inda seguía ao mando.

Afortunadamente para os cazadores non practicantes, conservar o permiso é máis doado que perdelo. Abonda con respirar e entrar no psicotécnico polo propio pé. Negarllo sería un acto de pésima educación, máis se e veciño: a cortesía admite poñerse serio co carné de conducir, e ata non ofende alegar que falta un ollo ou xa non se recoñece a casa onde un vive; pero asinar o billete de ida á intervención de armas está tipificado moi arriba na lista de crueldades innecesarias.

Eses trámites do psicotécnico sábeos todos, inda que non pasou por eles, o Iván. Este Iván vai ao xantar un pouco coma min, por falar cos veciños, pero amosa un interese especial pola licencia. De cazar está claro que pasa; o monte nada lle interesa, só os piñeiros e os eucaliptos, dos que controla a cotización e a perspectiva de futuro, que ao seu xuízo é excelente. Na mesa fanlle caso porque é home falangueiro e de certo carto, cun bo choio. Da empresa e o emprendemento parece sabelo todo: empezando porque neste país todo son estorbos, todo son atrancos. Nin na túa casa podes estar tranquilo, insiste, nada máis saben que pedir permisos, e como che entren dentro, prepárate que a ver como os quitas.

Contámoslle de novo o proceso e que máis práctico que vaia á armería, que alí llelo explican, e ata que existe o tiro deportivo, pero parece buscar un atallo. Diso pucha dabondo. Como anda sempre ás presas, sempre correndo nas visitas do traballo, levando aos fillos dun lado para outro, atendendo os seus pisos turísticos, pois quedou sen puntos no carné. Písalle, ten coche para facelo, e o diñeiro das multas non lle doe. Identifica como condutores aos sogros, tamén aos pais, e así vai librando.

Nos cafés e os chupitos os máis vellos emociónanse. Morreron xa os amigos de sempre, os irmáns, e estar con nós dálles a vida. Sorrimos escoitando historias de pólvora e silveiras. Cando levantan para ir ao baño, o outro chámalles aparte porque está claro que Iván quere unha escopeta.