lunes. 06.12.2021 |
El tiempo
lunes. 06.12.2021
El tiempo

Nestes tempos de andar ás présas, palabras cociñadas devagar.

A miña estrela

"Cando criamos que coñeciamos todas as respostas, de súpeto,cambiáronnos todas as preguntas" (M.Benedetti)

Artículo de María Varela (29.05.18)
EFE

POUCAS COUSAS enchen os meus pulmóns como un paseo con conversa á súa beira. Ás veces fico mirándoa, aí de pé diante de min, coma unha árbore nova, que medra cara o ceo, e non podo evitar preguntarme de onde saiu ese preludio de primavera que debeu de coarse unha noite ás agachadas na casa e cambiarse pola pequeniña que durmía no berce.

Recoñezo os seus olliños tenros devecendo por min cando collo ós seus irmáns no colo e os convirto nun saco de cóxegas. Ela esculca a escena con fame de aloumiños. Non di nada e agárdao todo e, daquela, corro a abrazala para que recorde que sempre será a miña estrela, quen me outorgou o papel máis importante na vida, e que sinta que o lazo que nos une non se pode resgar sequera.

Dáme medo non saber tratala, danar a súa beleza de flor de maio. Non saber aconsellala, non guiala ben nesta espiñenta e marabillosa andaina, non poder afastala das trampas que terá arredor, como persoa e como muller, ou asustala demasiado e pechala nunha burbulla da que só sexa quen de saír co medo encadenado ós seus pés.

Preocúpame non dar coas palabras axeitadas para que medre libre e feliz; ou non escoller ben os alimentos que lle poño no prato, neste mundo ameazado polos microplásticos; nin as opcións que lle poño diante dos ollos, neste mundo ameazado pola desigualdade. Preocúpame a imaxe que lle devolve o espello no que se mira. As voces que soan arredor dela, as esixencias que abrollan detrás de cada pantalla. As cores da paisaxe que lle estou a pintar e os monstros, que tamén os hai. Malia que estou convencida de que ten a sorte de ter nacido na cara luminosa do mundo, onde cada día e cada noite son máis as mulleres que se erguen para trazar a ruta das que veñen detrás. Que non o vexa.

Como moitas e moitos pais e nais, temo que, rumbo a esa adolescencia infame, deixe de mirarme como me mira. Que deixe de acubillarse como o fai cando por fin durmen os pequeniños e son de novo só para ela. Que deixe de confiar nas miñas palabras que agora, aínda lle soen estrañas, planta na profundidade da terra. Faime sentir tan afortunada. Tan forte e vulnerable a un tempo. Eu chámoa raíña, meu amor, meu corazón. Dígolle cousas cursis como que a quero ata a lúa e ata aquela estrela que brila tan lonxe e que atopamos xuntas un verán. E repítolle todos os días o importante que é ler contos para soñar ben alto, e lerllos ós demais tamén.

Admiro a serenidade da miña avoa que con 92 anos zumega calma entre os bicos que reparte entre netos e bisnetos. Non mira sequera as mans cando sente tempo se lle vai escorregando coma area entre os dedos. A min o cambio de estación devórame por dentro. Que pasa se un día miro para atrás e me cae enriba o baleiro dos minutos perdidos? Supoño que por iso moitas veces esperto xusto ó amencer.

Pensabamos que o difícil era arrolar un bebé, adiviñar se ten sono ou fame, sobrevivir a un embarazo, unha lactancia, a meses sen durmir, ós ciumes e ós berrinches. Á conciliación. Saber cando hai que quitar o cueiro, respostar preguntas difíciles e manter os amigos. Tapar os enchufes, vixiar as escaleiras, calcular a dose do Dalsy, superar virus e dentes, trámites e consellos alleos...

Pero coido que o realmente bo empeza agora. Xa co título do primeiro ciclo baixo o brazo, temos tíquets dabondo para a montaña rusa da mocidade. E teño tanta ilusión como vertixe.

A miña estrela
Comentarios