El tiempo
viernes. 27.01.2023
El tiempo

Nestes tempos de andar ás présas, palabras cociñadas devagar.

Os abrazos

Imaxe de arquivo da vella iniciativa Abrazos gratis. OLGA FERNÁNDEZ
Imaxe de arquivo da vella iniciativa Abrazos gratis. OLGA FERNÁNDEZ

HAI UNHAS semanas, cando convimos que o inverno xogaba a ser verán antes de hora, baixaba pola Praza da Verdura contra a hora do vermú cando dei cunha compañeira que estivera de prácticas unha temporada e á que había uns anos que non vía. As nosas miradas cruzáronse e, tralo segundo de rigor no que o cerebro escanea o rostro que ten diante e abre a carpeta das lembranzas, agromou a ledicia. Cun impulso e os brazos abertos achegámonos. Fundímonos nunha aperta tan grande, tan cinguida que parecía que quixeramos estreitar todo o centro histórico entre os brazos. Dunha chiscadela devolveume a aquela sala chea de xornalistas noveis con sede de noticias que recibiramos anos atrás. Recordei a cea de becarios na que me contou, cunha copa na man, algunhas das súas arelas e preocupacións e tamén as pequenas discusións que mantiñamos cada día á hora de poñer os temas nas páxinas. Falamos apenas uns minutos sen apagar o sorriso e logo de despedirnos seguimos cada unha o seu camiño, co regusto dese abrazo tan cálido que nos deixou unha dose extra de enerxía.

Esta mesma semana a clase da miña filla maior despedía cunha aperta colectiva a un compañeiro que, logo de compartir escola con eles desde Infantil, mudaba de centro escolar. Agardárono á saída, en dúas filas a ambos lados da porta e botáronselle sobre el dando saltos en canto saiu. A súa nai observou a escea con ollos vidrosos e eu tamén notei a forza dese instante que o pequeno levará deseguro para sempre con el.

Vin tamén hai poucos días un amigo despedir ó seu pai. Ás portas dun frío tanatorio, os apreixos vólvense piares que sosteñen o ánimo daqueles ós que a vida lles fai tremer as pernas.

Se por algo me gusta voltar á casa, baixo o ceo gris do envellecido Lugo, é precisamente polas apertas que alí acabo atesourando. Da familia, dos amigos de sempre, do meu afillado… ese mundo de noso que sempre está cando volves. Non importa o tempo que pase. Logo dunha benvida leda, dunha cea con sobremesa aderezada con gargalladas e anécdotas, unha remata coma se acabara de saír dun balneario ou dunha clase de ioga, ou de pasear ó sol nunha tarde de domingo.

Din os expertos que unha boa aperta é un día máis de vida. Que os abrazos son só son ponte cara os recordos, senón que tamén unen almas. Son mellores que algúns fármacos porque sanan feridas emocionais e desfán nós apretados. Disque ademais fortalecen a autoestima e axudan a combater o estrés. Incluso cientificamente está demostrado que unha aperta ten unha chea de beneficios porque contribúe a liberar oxitocina e endorfinas, esas hormonas da felicidade, e a que o corazón ralentice o seu ritmo. Se cadra por iso aquel médico dos meus avós sempre lles recomendaba que por cada pílula que tiñan que tomar, e a partires dunha idade xa son unhas cantas, lles pediran unha aperta ós netos. Por iso, existe o Día Mundial dos Abrazos e por iso tamén de cando en vez xorden iniciativas pola rúa: ‘Abrazos gratis’.

Hai moitos tipos de apertas: as que nacen da algarabía que estoupa na victoria dun equipo; a dos pais e as nais ás crianzas, que tece lazos desde o berce; a dos amantes, a máis íntima; as dos políticos, as menos cribles...

As palabras moitas veces tamén son apertas. Máis alá dos libros de autoaxuda, a literatura tórnase apreixo cun libro entre as mans nun sofá cun neno debaixo cada brazo, ou na soidade dunha chuviosa tarde de domingo. E logo hai columnas que nacen coa única vocación de agarimar. Viaxan polo aire coma bolboretas inquedas e póusanse como mans no ombro de quen as recibe, agochando nas súas liñas un ou dous abrazos.

Os abrazos
Comentarios