El tiempo
sábado. 04.02.2023
El tiempo

Nestes tempos de andar ás présas, palabras cociñadas devagar.

Superpoderes

Se tiveras un superpoder, ti cal elixirías?

Unha familia diante dun superheroe feito con pezas de Lego. EFE
Unha familia diante dun superheroe feito con pezas de Lego. EFE

UN DÍA de verán, antes de durmir, na hora do conto, e pouco tempo despois de ver no cine a película dunha familia de superheroes que salva o mundo antes de almorzar, o meu fillo de cinco anos preguntou: "Se puideras ter un superpoder, cal escollerías?". "Eu...", contestou el mesmo ó instante, "o superpoder da elasticidade, para ser quen de dar as brincadeiras máis altas e difíciles". Logo conveu en que, se cadra, o mellor que lle ía era o "superpoder do xeo", que desde os contos de Andersen permite conxelar ó inimigo cun raio de frío, entendendo por inimigo os bechos estraños que se reúnen baixo a súa cama nas noites de insomnio, os que se agochan trala porta dos pesadelos, os peixes de plástico que afogan o mar, algunhas arañas que lle dan especial arrepío e probablemente a coliflor e mailo brócoli, dúas formas terroríficas da natureza que lle causan pavor cada vez que asoman polo seu prato.

A súa irmá maior, con ese puntiño de sabelo todo que temos as irmás maiores cando nos decatamos dalgo que os máis cativos aínda non son quen de ver, apostilou: "Pois eu quero o superpoder de ter moitos superpoderes. Así un día podería ser a máis rápida do mundo, ou voar ou ser invisible se me fixese falta", engadiu afortunada por ter dado coa lámpada marabillosa, ás portas da preadolescencia, coma se estivera a rearmarse para cando se adentre na temida e a arelada aventura da ESO.

A irmá pequena, coma se a historia non fora con ela, sentenciou convencida: "Eu ningún". E non houbo quen a movera de aí. "Eu non quero ter iso", engadiu indiferente, e logo deslizouse entre as sabas co seu boneco de ollos brillantes e deixou un oco para que me deitara ó seu carón. O seu mundo enteiro cabía nese recuncho cálido da cama.

Cando me preguntaron a min non souben que contestar. Lembreime da poción máxica de Astérix, do bolso sen fondo de Mary Poppins, da kriptonita e de todos os segredos de Harry Potter. Ó primeiro, dubidei se apostar polo don da ubicuidade, para poder estar diante deste ordenador e máis no parque ou nunha praia a milleiros de quilómetros a un tempo; o de facer mil cousas á vez ou o de converterme en distintos personaxes cada día. Máis mal que ben, seica todos eses e algúns máis algúns xa os levamos de serie.

Logo pensei nos políticos e políticas que temos hoxe na primeira liña, eses que xogan a borrar a memoria, multiplican títulos inexistentes e poden converter un debate parlamentario nun patio de colexio. E nos xornalistas e xornalistos que andan a confundir o universo con poderosas fake news e na necesidade dun escudo protector de nós mesmos.

Aquela noite, tras debuxar algúns soños no aire, apaguei a luz e marchei correndo a escribir a conversa, porque se algo non teño é o superpoder da memoria. Días máis tarde, aínda coa pregunta dando voltas na cabeza, merquei unha enorme candea para o meu fillo, que estaba de aniversario. Un cinco xigante e unha torta de chocolate.

Aquela sobremesa, alí sentados na mesa da cociña, ante esa torta, coa candea correcta -cumpría seis- e os rapaces soprando, lembrei cada unha das veces que repetimos o mesmo ritual, diante da mesma parede con media lúa na cara e o verán saíndo pola porta. E aí dei co meu superpoder. O máis cobizado. Nin a velocidade nin a invisibilidade nin os raios de xeo. Eu non quero voar, nin sequera entender o que pasa o meu arredor. O que quero é deter o tempo... Logo descubrín que xa estaba pedido por outros pais e nais moito antes ca min.

Superpoderes
Comentarios