viernes. 20.05.2022 |
El tiempo
viernes. 20.05.2022
El tiempo

Toda unha vida camiñando

Dolores Barro, nos xardíns de Viveiro. JOSÉ Mª ÁLVEZ
Dolores Barro, nos xardíns de Viveiro. JOSÉ Mª ÁLVEZ
Con 90 anos Dolores Barro Alonso apuntouse para facer o Camiño Primitivo co grupo que sairá o sábado de Viveiro en autobús ata Lugo, onde empezará a ruta. Esta mestra xubilada anda a diario e fala do sentimento que lle produce ir a Santiago

COA MOCHILA lixeira sairá o sábado Dolores Barro Alonso, Lolita, que aos seus 90 anos fará por cuarta vez o Camiño de Santiago, desta volta pola ruta Primitiva en cinco etapas, unha por mes. Ela vai co grupo de Viveiro en autobús ata Lugo, de onde saen a pé xunto cos do resto da provincia. Cando acabe a ruta, o 14 de maio, terá 91 anos que cumpre o 23 de febreiro. Ela é a persoa de maior idade das que se anotaron na camiñada organizada polas parroquias de Meira, Pol, Castroverde, A Milagrosa de Lugo e O Rosario de Sarria. Esta mestra xubilada di que "non penso levar moita cousa, porque nalgún sitio imos parar a tomar algo, eu son de comida a comida, aínda que pola tarde tomo unha froita e unhas noces que me aconsellaron para evitar o colesterol, máis por obriga que por necesidade", sinala.

Lolita xa fixo o Camiño outras tres veces. A primeira foi cunhas amigas e saíu dende O Cebreiro, despois fíxoo outras dúas dende Viveiro. Esta xovense de nacemento, pois é natural do Alto do Cruceiro, aínda que sempre tivo moita relación con Viveiro, xa que os seus avós maternos son de Celeiro, colleu o hábito de camiñar de nena tamén por obriga.

"Gústame camiñar porque sempre tiven que andar, a maioría das veces viña a pé ver os avós a Celeiro. Logo miña nai enviábanos cunha costureira á praia de Area no verán". Ese foi o motivo para que dende nova se adaptase a camiñar. Logo de facer Maxisteriro mantivo o costume porque o seu primeiro destino como profesora foi no Courel. "Había veces que podiamos ir en taxi, pero no inverno iamos andando. O día 29 de cada mes baixabamos a Quiroga a cobrar, tiñamos ese día libre e faciamos compras". Co tempo achegouse á casa, deu clases na escola da Rigueira e logo pasou ao colexio de Xove.

O hábito mantívose e agora sae "por non sentarme no sofá, porque é necesario", di. Tamén recoñece que "ás veces téñome que chamar bonita para empezar a camiñar, dígome "vou ata Lodeiro" pero despois mentalízome e chego a Celeiro, fago cinco ou seis quilómetros a diario, unha hora".

INTERIORIZAR. Esta veciña de Viveiro conta que para ela o Camiño "é algo especial, non só algo que escoitaches de toda a vida ou algo que fixeches un día, gustoume e volvo, senón que volvo porque os primeiros días vas con ánimo de pasalo ben, coñecer xente, estar en grupo, falar e ver como funciona, pero cando vas chegando cámbiache un pouco o chip, empezas a pensar en algo interior, preguntándote a onde vas e por que vas, e nunca me din unha resposta concreta, pero sei que me gusta volver, porque me sinto moi ben, con moita paz, e cando chego ao Monte do Gozo vexo que hai algo superior a nosoutros que nos guía, que nos sostén; iso pásalle a moita xente aínda que non o confese ou o vexa doutra maneira", reflexiona Lolita.

Recorda que un día, facendo o Camiño, empezou a falar cun home e cando estaban chegando díxolle "Eu non vou á misa, e daranme a Compostela?". "Si, dancha, vaite tranquilo", respostoulle ela. "Danlla a todo o que fai o Camiño, aos que veñen de fóra non lles preguntan se son ateos ou católicos, non lles preguntan nada, dancha por facer o Camiño", comenta.

Lolita Barro pensa que iso xa significa que "fas o Camiño por algo, porque sentiches algo. Aquilo quedoume moi gravado, porque pensei: non cren, pero senten ese respecto, é como dicir que hai algo que nos guía, que nos controla, que estamos á súa disposición, saben que nós somos máis pequenos. Penso que é ter unha vida interior que che está dicindo algo, sénteste diferente".

A profesora compara este feito coa afección dos casteláns e andaluces polos touros. "Son capaces de pasar sen comer por ir aos touros. Ese desexo de facer o Camiño, de chegar ao Monte do Gozo, se podo chegar alí e ver aquilo dende arriba paréceme que xa supón moito, máis que dicir cheguei, é algo por dentro, iso atráenos".

VIVENCIAS. O Camiño tamén supón compartir con outras persoas. Lolita pensa que doutro xeito faríaselle moi duro. "Aínda que teñas un momento para facer unha oración, para a túa intimidade, gústache escoitar un chiste, contalo, falar coa xente, comentar e que compartan contigo as súas experiencias. Ao mellor camiñando xorde algún comentario, falamos das nosas vivencias e coñecemos xente, atopas xente doutras comunidades, doutras maneiras de pensar, falas con elas", relata.

Lolita recorda unha discusión entre dúas mulleres, na que unha dicíalle á outra que facer a ruta por etapas non era facer o Camiño, que iso non valía. "Tiveron lea diante de nós pero ninguén se meteu, deixámolo correr. Cada un faino como pode ou como lle apetece, non todos temos o mesmo criterio sobre as cousas. Ao final de cada etapa póñenche un selo e despois danche a Compostela".

Agora agarda rematar esta nova andaina que empezará o sábado e pensa que non estorbará nin molestará porque levan uns coches de apoio con eles por se xorde algunha emerxencia. "Iso é unha tranquilidade, poden atenderme sen poñer en risco aos demais". Ela di que "non vou pretender agora chegar a primeira e penso que tampouco nos porán un cronómetro, se chego co último xa vale".

Lolita encamíñase a unha nova aventura. Lonxe quedan as viaxes que fixo de nova a Arxentina, a Estados Unidos, por Europa adiante ou os seis anos que viviu en Cuba ata a chegada de Fidel Castro ao poder, momento no que decidiu volver á súa terra. "Aí che vai unha vida rodada", di.

Un bebé de cinco meses de Lugo será o máis novo
Un bebé de cinco meses de Lugo será o máis novo dos 210 participantes da camiñada. Dende Viveiro sae un grupo de 35 persoas que se desprazarán nun autobús para estar no altar maior e nos laterais da catedral ás nove da mañá.

Bendición
O bispo Alfonso Carrasco Rouco daralles a bendición do peregrino antes de saír cara a San Román da Retorta, 18 quilómetros que esperan facer en cinco horas. Levarán calzado cómodo, chuvasqueiro, unha botella de auga e bocadillo para comer ao rematar.

Toda unha vida camiñando
Comentarios