Miércoles. 20.06.2018 |
El tiempo
Miércoles. 20.06.2018
El tiempo

Resurrección cultural á francesa

O Ministerio de Cultura está de volta. Pero o ministro non convence. A idea afrancesada de que a cultura sexa ministrable decepcionou ao mundo cultural polo desentendemento entre o que parece cultura e o que debe ser

Habitar na ficción

Quizais o curioso non sexa a nosa relación coa ficción dos videoxogos, senón a relación coa realidade: coa súa brutalidade e coa súa virtualidade. O asunto parece ser que precisamos unhas ficcións que sexan o máis realistas posibles

Teatro2

Fracasos do Centro Dramático Galego

Pasa cada vez con máis frecuencia que a cultura galega só parece ser mausoleo ou resignación. E non o digo só por como unha cultura necesitada de mans se desfai con tanta soltura de xente con experiencia como Manuel Bragado. Dígoo pola enésima lea do Centro Dramático Galego e o trasfondo ao que responde. Temos unha cultura simbólica e parece que temos que resignarnos aos símbolos.
 

Valle Inclán en Telecinco

A televisión debe ser o campo de batalla ideal da contemporaneidade. Parece máis real que a realidade. Pero é xusto o contrario. A televisión é o grande espazo público e cando máis tentamos disimular máis quedamos retratados.

Kant era humorista

Temos esquecida a filosofía. Temos esquecidas as ideas excepto as que necesitan os emprendedores para encher papeis sobre negocios audaces. Temos esquecido o humor e isto tiña que ser un chiste, pero necesita de tempo para levedar.

Side Show.

Sensibilidade polo civil

A xente é forte para ferir, feble para ser ferida. Danlle voltas e acusan ou indígnanse. Poden pasar meses acusando a Carlos Santiago sen telo escoitado primeiro e o curioso de todo é que se consideren atacados, pero non recoñezan o que fan como outro ataque. Un ataque desproporcionado para un asunto de facer humor sobre segundo que argumentos

Lurpias e noivas

Andan as clásicas soltas por Lugo. Andan soltas as obras sen precisar dos engolamentos que se lle supoñen e abandonando esa retórica bonita que en algún tempo foi considerada como identidade inescusable dos clásicos. Helena e Dulcinea andan xuntas sen revoltarse. As dúas coa súa condición de mulleres que foron escritas por homes

"Os clásicos non poden volver porque nunca marchan"

É un clásico? Déame unha entrada

UNHA DAS conversas favoritas da xente que vai ao teatro, cando acaba a función, é falar do público. Primeiro fálase un pouco da obra, pero se foi moi mala ou moi boa, a conversa esgótase. Mentres os espectadores volven á realidade, a conversa enreda avaliando se son moitos ou poucos. Nunha desas conversas, o responsable dun teatro...