jueves. 24.10.2019 |
El tiempo
jueves. 24.10.2019
El tiempo
La Opinión de

Quero adotar os Irmáns Coira

Pepe Coira
"Os neoplatónicos estamos decepcionados co de Cataluña", dime Ramonet. Nunca lle discuto. É catalán e domina o tema. Ao igual que nunca discuto sobre asuntos vascos porque teño a árbore xenealóxica ben podada e blasón co RH negativo sobre campo de coles.

Os nenos e os sismos atravesan as fronteiras

Iago Eireos
Os cativos e os terremotos non respectan as fronteiras porque non as coñecen, tampouco os lumes. Pasan por riba das raias e ao carón dos postos aduaneiros sen pararse porque responden a trazos que fan os adultos en terras mortas.

Este verán medrei dous centímetros

Teño unha saúde ben amoblada, sensata. Son hipocondríaco. Teño escasos síntomas de enfermedades, pero, na miña cabeza, son todos intermitentes que anuncia un xiro cara a morte. Soamente acudo ao socorro sanitario se vexo unha película na que un personaxe morre por desacoidarse

Mickey Mouse tras as pragas de Exipto

Walt Disney, ante un dibujo de Mickey Mouse. EP

A literatura galega vai camiño de ser a literatura máis feminista, ecolóxica e antixenófoba do mundo. Tamén a literatura con máis exlectores. Non é problema de ler en galego, é problema de que aburre

Illas pequenas como moscas italianas

Ingrid Bergman en 'Stromboli

Roberto Rosellini sabía que o ambiente é a narración. O ambiente créase consagrando curas altos ou indo filmar películas a illas tan pequenas que poderían non existir

Todos queren coroar ao príncipe Jabois

Manuel Jabois

Truman Capote entrou na revista The New Yorker con 17 anos. A súa responsabilidade laboral estaba equilibrada entre escoller tiras cómicas e recurtar textos dos columnistas estrela. Cuatro anos máis tarde foi despedido. Daquela, con 21, publicou o conto Miriam. Apabullante.

Merendado e coa novela lida

Truman Capote. EP

As miñas primaveras fiscais son mellores ou desastrosas. A constante é que intento pagar o mínimo de impostos. Hugo ocúpase de velarme esas armas mentres eu contabilizo letras.

Soltero, 71 anos, busca femme fatal experta

Manuel de Lorenzo. EP

Morreu A., o pai do meu amigo J. A. Non escribo un dos meus mellores amigos porque podería contalos sen precisar ecuacións nin cálculo infinitesimal.

Ollos de incendio, dentes de pataca

Os Estados Unidos fanse imposibles de abarcar cun abrazo. Resultan grandes de máis para circunvalalos. As  paisaxes e as cousas son extensas, altas, longas, rechamantes. Soamente poden verse cativamente as lápidas e o pasado.

Nin pasar a ITV nin sequera baixar o lixo

Carlos Blanco. AEP

Escribir novelas é como pasar a ITV ao coche. Sabes que teu vehículo non ten dúbida porque é teu —coma o viño da casa— ata que te metes na cadea de control e empeza a fallarche na suspensión, delatarche que as luces non aluman abondo e os gases poderían levar un premio á contribución ao efecto invernadoiro

Ese día aciago no que te cargas a cafeteira

Vivín a cola do furacán en Ribadeo. Eu nunca me disfrazo porque me entendo bastante ben comigo mesmo, pero encántame que outras persoas se convirtan en Puigdemont ou en garotas brasileiras por uns días

A noiva levitadora de Quico Cadaval

Quico Cadaval. AEP

Manuel Xosé Neira paroume o outro día pola rúa. Manuel vestía un xersei azul mariño, unha barba acoutada e uns ollos tráxicos de poeta. –Jaureguizar, ti sabes algo que arquitectura? A pregunta confundiume: —Ben, non moito. Son afeccionado.

As pernas como Paraíso e Inferno

As nubes matutinas do mércores pesaban tanto que temín que me caesen enriba. Eu agardaba un señor verde intermitente no semáforo cando unha señora me falou. A anciá tinxira hai meses o pelo a xogo coa chaqueta vermella. Unha liña branca de raíz destacaba un centímetro coma unha cenefa de virxe anunciadora

Ir polo pan, volver con lumbago

As victorias acaban esmagadas polo tempo. A saúde remata por desaparecer. A felicidade dura ata que se che dobra o lombo

Unha chamada á Policía Sentimental

Amancio Prada

Hai persoas que se ofrecen a outras con música de Amancio Prada. Ás veces, eses cancións serven para cruzar a fronteira na que a última paraxe do sexo limita co amor

Amor e fascinación en Julián Hernández

Julián Hernández

Nunha conversa co líder de Siniestro Total descubrín que as estrelas do rock tamén teñen sentimentos e senten deslumbrados ás veces.

Estoy encantado de que esté usted aquí

2018122522150431500

Jaureguizar pode perdoar calquera afrenta a unha persoa que escribe ben, mesmo que lle describa un ufólogo como "reputado"

Cando fomos un comando terrorista

Houbo unha noite na que os 90 empezaron a esmorecer. Xosé Cid Cabido, Andrés Vila e máis eu especulamos con sermos delincuentes políticos. Agora que o expediente prescribiu podo contalo

Abrigo desabrigados, doces que amargan

Un libro sobre comida de Ignacio Peyró e unha charla en Lugo de Ferrán Adrià convencéronme de que ler a Ernest Hemingway non foi unha boa idea

 

Antón Reixa volve ao deserto de Grenlandia

Antón Reixa

No deserto atopa un o mesmo que na vellez: soidade, abandono e desánimo. Antón Reixa atravesou un Sáhara de 18 días en coma. A crónica desa viaxe polo Gobi do real é o libro 'Michigan, acaso Michigan'

Entre o prado do Raxao e o Camp Nou

Unha visita a Barcelona para asistir ao Premio Planeta permitiume coñecer o perímetro do Camp Nou, admirar a Ildefons Cerdà e envexar a resistencia de Sánchez Dragó

Carlos Oroza facíase as súas colonias

Carlos Oroza

O editor de Vigo Javier Romero convenceu o poeta Carlos Oroza para que se deixase publicar en pepel. Paralelamente, persuadiu a Luis Eduardo Aute para que se atrevese a musicar a poesía exenta do escitor de Viveiro. O resultado é Aute canta a Oroza