viernes. 07.05.2021 |
El tiempo
viernes. 07.05.2021
El tiempo
Opinión
AHORA QUE algunos sostienen que la estrella de Ayuso puede eclipsar a Feijóo , único barón de referencia en el PP hasta el 4-M, quizá es el momento de preguntarse: ¿es homologable en Galicia y en otros puntos de España el discurso de la presidenta de la Comunidad de Madrid? Hay dudas al...
Os circos sobreviven. Con olor a gasóleo e a rinoceronte putrefacto. O circo Arlequín tamén sobreiviu porque tiña dous nomes: Arlequín e Eddy. Instalouse en 2011 en Ferrol. Okupou a pista americana do cuartel Sánchez Aguilera militarmente, sen permiso. Aguantou as pesadas cargas dos tanques  burocráticos durante cuatro años coas súas noites
A parroquia amante da boa música e o bo cine vai tardar en ver un documental tan cativador coma o que vén de asinar o veterano cineasta Georgeous Bailanakriba
Cuñados, o filme dirixido por Toño López e interpretado por ese trío infalible do humor formado por Xosé A. Touriñán, Miguel de Lira e Federico Pérez, revélase na taquilla como un deses éxitos tan necesarios para o noso cine través de hora e media de risadas impagables
Ya cansa oír hablar de polarización, de la polarización de nuestra vida política, de nuestro estado general de opinión. Del nuestro y del de medio mundo
NESTA columna non somos de polémicas nin de establecer diálogos con outros críticos, máis cando son excelentes e cun golpe de pluma e miolo nos poden liquidar. Porén, si somos de facer preguntas sobre certas boutades que sempre aparecen na práctica dos estudos literarios, como a que dá título a esta peza.
"Nací deforme y tengo que caminar torcido para ver la vida equilibrada". A Nieves Armendariz dixéronlle que a cirurxía no nervio óptico podía deixalo chosco a Enrique. "Mi madre prefirió que fuese torcido y tonto, y no torcido, tonto y tuerto", sinala El Drogas, que apertou con 17 anos o alcume  que lle puxo un veciño
Hoy, viernes, me he ido a graduar la vista. Por ahora puedo seguir leyendo sin gafas, porque la miopía todavía le gana a la presbicia. Eso es que aún soy joven.
Álvaro Cunqueiro botou media vida facendo tropelías e outra media intentando solucionalas. Mentiu á súa muller, mentiu ao seu país, mentiu a súa alma; pero unicamente se arrepentiu do primeiro: "Fallei no que máis quería"
Texto clave da literatura do século XX A transformación de Franz Kafka convértese ao galego da man de Laureano Araujo, no selo Kalandraka, para poñer de novo en valor este relato fantástico e inquedante, pero cheo de reflexións sobre a relación do individuo coa súa contorna.
OS GOYIM, nome que recibimos vostedes e máis eu por parte dos fieis do xudaísmo por non practicar esa fe relixiosa, estamos familiarizados co herem, un edicto que exclúe por completo da comunidade a quen o recibe, até o punto de que ningún xudeu debe ter sequera contacto indirecto co sinalado, porque así condenaron en Amsterdam no século XVII ao filósofo Baruch Spinoza.
La cantante Marianne Faihtfull, una de las figuras indiscutibles del rock británico, vuelve a publicar un disco a sus 74 años, tras superar el coronavirus y asumir que su ya quebrada voz por una laringitis en los años 70 difícilmente podría volver a sonar de alguna forma. Por eso ahora se introduce en lo que llaman palabra hablada, esa disciplina artística que consiste en recitar con musicalidad e interpretación
Todo tiene su Superliga . El fútbol; la música y sus macrofestivales publicitarios; el cine, que lleva décadas implorando a gente que prefería una ínfima copia pirata a pisar unas salas de las que se proscribe al cinéfilo incondicional. Surgen de gurús aterrados por la fragilidad de su burbuja y...
Estoy tomando un café en la terraza de un bar. Estoy yo solo, y unos pájaros picotean entre las patas de las mesas. Es lunes de abril en Madrid.
A enorme aventura que supón a historia do libro é a protagonista de O infinito nun xunco que, tras o seu inesperado éxito en castelán, chega a nosa lingua da man de Xerais coa tradución de María López Suárez, propoñéndonos participar dunha viaxe homérica cara a nosas propias raíces.
Hace unas semanas se hicieron públicas las nominaciones a los premios Oscar y se pudo observar que estamos viviendo un momento de revolución y novedad. Dos mujeres directoras o casi un 50% de intérpretes racializados son algunas de las novedades positivas y los relatos, por mucho que insistan, no se han visto perjudicados por la diversidad.
PROLIFERAN DENDE hai uns anos, quizais impulsados polo grande éxito editorial de Yuval Noah Harari, os libros sobre o futuro da humanidade e a posibilidade de que a nosa relación coa tecnoloxía teña xa dado paso a unha nova idade, o Antropoceno, que substituiría ao Holoceno e que suporía a aparición dun novo ser humano, máis semellante á 'muller biónica' daquela serie dos 80 que aos individuos que veñen de atopar vostedes ao baixar mercar o pan e este xornal.
Maruja Mallo dicía que o mundo por "intelixencia, sentimento e sexo". Maruja moveu o mundo, axitouno dende que naceu en Viveiro, cando se exiliou en Bos Aires e ata que se deixou durmir en Madrid. "No hay nada mejor que joder, verdad Laxeiro?". E o pintor de Lalín ría a gargalladas a dramaturxia irreverente da súa amiga.
Hay hechos que funcionan bien como señales de alarma, que por sí solos nos muestran que algo, aunque no lo parezca, va mal.
As miradas de Isaac celebra o centenario do nacemento de Isaac Díaz Pardo cunha exposición na Cidade da Cultura na que se percorre o seu longo legado artístico, cultural e empresarial, artellado sempre dende un nexo común, o desexo de facer de Galicia semente de futuro
O DEBATE político español atópase moi polarizado hai tempo en temas moi diversos e un dos que máis tensións xera é o que ten que ver coa violencia e as súas xustificacións. Anular esta reflexión é algo eticamente pernicioso e intelectualmente perigoso, porque rouba a posibilidade de nos...
Cando a actualidade política semella unha mala película, cómpre buscar acubillo no cine. Cheguei a Os cen pasos (I cento passi,2000), película de Marco Tullio Giordana, polo consello do noso amigo italiano Leo Zordan. O Leo é moitas cousas e, ademais de cociñar unhas das pizzas italianas e pastas máis gorentosas de Lugo na pizzería Mangiarte e no seu posto do Mercado —canda María, a súa compañeira—, ten unha afiada sensibilidade.
DENTRO DA historia da cultura europea que se está a facer nas últimas décadas temos a sorte de contar coa figura de Rüdiger Safranski. Toda aquela persoa interesada no ocorrido en Alemaña dende mediados do século XVIII ata o limiar da Segunda Guerra Mundial pode achegarse aos seus libros, en particular ás biografías de moitos poetas e filósofos, e descubrir as chaves dunha xeira de movementos intelectuais cuxo peso aínda se sinte na nosa práctica intelectual.
"No me lo creo", le explico yo. "¿Pero qué es lo que no te crees? Lo que hace es genial, y ojalá más gente lo hiciera", responde ella.
Habería que preguntarlles os rapaces do Celta que pasaban por diante do Hotel Universal se souberon quen era aquel arxentino que lles preguntou por unha tenda na que comprar gomina. Foi o primeiro que fixo Carlos Gardel ao saír ás rúas de Vigo nunha mañá de decembro de 1923.
Mais o certo é que a novela —ou historia, ou autoficción, ou ficción epistolar, é un libro que custa moito encaixar en canto ao xenérico sen que isto sexa necesariamente malo— ten o seu interese non no desenvolvemento da cultura ladina senón na súa aniquilación
Chatwin parece obsesionado por decir de qué color está pintado todo, cualquier casa, cualquier habitación, la cocina verde donde le dan de cenar, un cercado o una pocilga. También describe las aguas negras y las nubes púrpuras.
La publicación en castellano del primer poemario de Francisco Cortegoso, Memorial y danza, vuelve a redimensionar la obra de este autor pontevedrés fallecido con tan solo 31 años y la convierte en el único consuelo ante ese vacío permanente en nuestra poesía
Aunque el tiempo se haya relativizado en los últimos meses, su avance incesante es un hecho inevitable. Entre las muchas muertes que hemos vivido, unas cercanas y otras mudas, se colaron también nombres conocidos. Esta semana se ha cumplido el primer aniversario del fallecimiento de Lucia Bosé (1931-2020), musa del neorrealismo italiano.
Martin Eden, a película do italiano Pietro Marcello, é unha obra doutro tempo. Dicir que este filme é unha adaptación á novela de título homónimo de Jack London é faltarlle á verdade: Martin Eden —alter ego do propio London— é moito máis.