sábado. 28.05.2022 |
El tiempo
sábado. 28.05.2022
El tiempo
Bardem2

A militancia por enriba de todo

A temperá vocación cinéfila de Juan Antonio Bardem poderíase truncar en calquera momento e por moitos motivos: o estalido da Guerra Civil española, a vida itinerante da súa adolescencia, ou o ingreso na Escola de Enxeñeiros Agrónomos en 1943, case ao mesmo tempo en que se afiliou ao Partido Comunista de España, "una de las cosas de las que más orgulloso me siento"
Ava Gardner. EP

Ava Gardner, o mito de Hollywood feito carne

Poucas imaxes representan o Hollywood clásico como a de Ava Gardner vestida de negro, apoiada nun piano e mirando a cámara. Cando a actriz quixo dar forma as súas memorias nun libro, chamou a Peter Evans, columnista e novelista británico que escribira a biografía de Aristóteles Onasis.
Alain Resnais

A incomodidade militante de Alain Resnais

Cando os distribuidores viron a versión final de O ano pasado en Marienbad (1961) de Alain Resnais, asustáronse. Aquilo era imposible de comercializar de ningunha maneira. Resnais, discípulo do teórico André Bazin, convencido de que a súa película exploraba novas posibilidades na linguaxe cinematográfica, empezou a organizar pases privados onde asistían personalidades culturais da época.

Nanni Moretti, o azoute de Berlusconi

En 2002, antes do 15M, de Occupy Wall Street e das protestas que se estenderon polas democracias liberais, a cidadanía italiana saíu á rúa para confrontar ao presidente Silvio Berlusconi. Todo empezou en Milán, como reacción aos ataques de Il Cavaliere á Xustiza. As concentracións estendéronse por toda Italia. Na manifestación de Roma, coa plana maior de Il Olivo –coalición de esquerdas maioritaria–, no escenario, Nanni Moretti tomou a palabra de último e improvisou un discurso no que arremeteu contra os dirixentes presentes sinalándolles co dedo: "Con estes adestradores, terán que pasar dous, tres ou cinco xeracións para que volva gañar o centroesquerda". Acababa de nacer o Girotondismo.
Un fotograma de 'Blade Runner'. EP

As mil e unhas vidas de 'Blade runner'

Cada vez que se anuncia unha nova versión dun clásico do cinema, os xemidos do purismo escóitanse de lonxe, coma se se abrise unha porta aos infernos desde as mesmísimas entrañas da dor

Monty Phyton, a revolución pop da comedia

Na BBC de 1969, todo sketch de comedia debía acabar cun chiste final. Era unha norma non escrita, pero establecida como tradición e código irrompible entre cómico e espectador, para marcar os momentos cumio onde este debía rirse, coller aire e abordar o seguinte sketch coa respiración suficiente.

O gol na propia puerta del franquismo

A intrahistoria de Viridiana (1961) é, en si mesma, un sainete político no contexto dunha dictadura. O regreso de Luis Buñuel (1900-1983) para rodar nunha España franquista, a coprodución múltiple e diversa que a salvou da queima, a censura e as súas suxestións, a estrea en Cannes, a posterior repercusión internacional, e a estrafalaria prohibición e ata negación da súa existencia en España fixeron de Viridiana unha película única nun sentido que vai máis aló do cinematográfico.
J.J. Abrams

As pegadas de Steven Spielberg

Na historia do cinema, é habitual que os autores manteñan unha relación moi próxima aos seus referentes no fondo e na forma para así construír unha filmografía continuista co anterior. A expresión «a ombreiros de xigantes» simboliza ese legado na ciencia e en calquera disciplina artística na que os coetáneos parten do traballo previo de quen xa estivo alí antes, pero quizá esta transmisión faise máis evidente no cinema.
Sean Conery

Un obreiro ao servizo da Súa Maxestade

A mediados de 2010, e nunha das innumerables colas do Caso Malaya, os nomes de Sean Connery e Julián Muñoz apareceron xuntos nas portadas dos xornais. Ata entón, era coñecida a relación que tivera o actor escocés con Marbella, pero chamou a atención que unha estrela do tamaño de Connery e cunha imaxe tan coidada se vise envolto na clásica trama española de ladrillo e recualificación urbanística
A revolución cultural do nunchaku

A revolución cultural do nunchaku

En 1966, Mao Zedong, co apoio do Comité Central, impulsou a Revolución Cultural en China. Era un paso adiante do réxime no seu dominio asiático, e un movemento autoritario que buscaba a confrontación directa tanto cos seus inimigos máis próximos como na Guerra Fría contra Estados Unidos. Mao iniciou un culto á personalidade que asociou aos valores dunha China comunista e a eliminación directa de toda clase de disidencia
Truman Capote

Alta traición

O 28 de novembro de 1966, meses despois de converterse nunha celebridade coa súa novela A sangue frío (1966), o escritor Truman Capote (Nova Orleans, 1924; Los Ángeles, 1984) organizou a festa máis grande xamais imaxinada no Hotel Plaza de Nova York. O White and Black Ball celebrouse coa desculpa de homenaxear a Katherine Graham (a propietaria do Washington Post) pero en realidade era o acontecemento social que Capote sempre quixo protagonizar.

O Demo nos anos 60

No verán de 1969, e coa Guerra de Vietnam aínda entrando nas casas dos norteamericanos a través da televisión, a seita californiana da Familia Manson asasinou a catro persoas no 10050 de Cielo Drive, entre as que estaba a actriz Sharon Tate, embarazada de oito meses.

Os Rosellinis: unha herdanza de conflitos

A historia da familia Rossellini pódese contar de moitas maneiras e, se hai talento, todas elas con vocación novelesca. A primeira licenza poética é chamar familia a unha estirpe diversa, múltiple, fragmentada e atravesada pola fama e a transcendencia desde a súa creación.
David Simon

A televisión nutritiva

No verán deste triste 2020, o vicepresidente do Goberno, Pablo Iglesias, tuiteou nunha das súas habituais recomendacións televisivas un eloxio a A conxura contra América, a última serie para a HBO da parella formada por David Simon e Ed Burns. No tuit, como é de rigor, nomeaba a Simon co seu @ diante, e este, desde a súa casa, viu como o seu teléfono fundía a batería grazas ás mencións e conversacións cruzadas nas que aparecía por culpa dun entusiasta español descoñecido
Mario Puzo

Milagre na Cociña do Inferno

"Poida que Estados Unidos sexa hoxe un país fascista, belicista e racista. Entendo que mereza o odio da súa mocidade revolucionaria. Pero noutro tempo, foi un auténtico milagre!". Mario Puzo falaba con nostalxia. Os seus pais eran analfabetos. Emigraron a Estados Unidos desde Sicilia porque non tiñan nin para comer
Yul Brynner

O cranio máis famoso de Hollywood

Houbo un tempo en que as estrelas de Hollywood eran creacións mitolóxicas, nadas do misterio e da imaxinación de quen as fabricaba. Non era fácil rastrexar as orixes certas ou  fabuladas de ninguén, así que, os que podían, refacían a súa vida, inventaban un pasado ou alimentaban unha lenda. O público preferíao, a industria sacaba petróleo desas historias, a prensa do momento cavilaba sobre os enigmas detrás do mito, e todos contentos.
imgData

As múltiples caídas de Hitchcock

Alfred Hitchcock é, posiblemente, o director de cinema máis estudado, analizado e  biografiado da historia do cinema. El contribuíu a estender a súa marca persoal antes de que tal cousa existise. A súa carreira cambaleouse varias veces, e a mediados dos anos 50 e 60, cando atravesaba o seu mellor momento creativo, a crítica norteamericana e  a europea desprezaban cada estrea.
Martin Scorsese. EP

A fe de Martin Scorsese

Martin Scorsese ía para crego. Estudou no seminario ata os 18 anos e estaba verdadeiramente interesado na salvación da alma. O catolicismo e a súa forma de entender a relixión impregnaron o seu cinema posterior. Sempre dixo que creceu rodeado de curas, mafiosos e películas. Esa foi a masa nai coa que construíu unha das cinematografías máis importantes da historia. Hai 60 anos, Scorsese abandonou o seminario e dedicouse a facer cinema. O pouso católico serviulle para representar as historias dos seus personaxes mentres psicoanalizaba a súa propia.
a

Cine en casa para unha reclusión prolongada

Calquera película que vexamos nestes días de illamento remite a un pasado afastado, onde iamos aos bares, dabamonos a man e non gardabamos ningunha distancia de seguridade cos descoñecidos
Federico Fellini

Si non è vero...

A mediados dos anos 80, catro preadolescentes de Lugo cruzaron o vestíbulo do cinema Paz —ou podería ser do Victoria— para ver Amarcord, chamados pola carteleira do xornal El Progreso, seducidos polos fotogramas expostos no exterior da sala ou, talvez, buscando unha transgresión que contar na escola.
passolini-evangelio-segun-san-mateo

As obxeccións do doutor Gubern

Roman Gubern (Barcelona, 1934) é unha das eminencias máis incontestables da historiografía do cinema.  O seu libro Historia do cinema, publicado en 1969, é un clásico imprescindible para todo aquel que queira achegarse á disciplina desde unha perspectiva académica, divulgadora ou simplemente curiosa. Pero a súa obra é extensísima

A desasosegante vida moderna

"O que era o salón de arriba dunha casa unifamiliar a principios de 1900 foi dividido en sala de estar, dormitorio, baño e cociña. O papel pintado está borrado, as alfombras gastadas e o tapizado dos mobles podería estar máis limpo. Hai moitos libros, un tocadiscos, pilas de rexistros, un televisor de 21 polgadas, e colgan das paredes unhas láminas sen enmarcar do Museo de Arte Moderna de Picasso, Braque e Klee"
claudde

O código do xenocidio

O francés Claude Lanzmann dedicou doce anos da súa vida a un único documental. Dito así, e en termos estritamente produtivos, parece pouco rédito para o currículo dunha persoa que viviu 92 anos
Peter Fonda, en 'Easy Rider'

Era unha vez América

A última película de Quentin Tarantino, Era unha vez… en Hollywood, transcorre en 1969, o ano en que empezaron a cambiar moitas cousas no sistema de estudos, e que deu como resultado unha das décadas máis estimulantes da historia do cinema. En maio dese ano estreábase en Cannes Easy Rider, onde gañou o premio á mellor ópera prima
Spiderman

SpiderMan: a identidade problemática de Nova York

O SpiderMan de Sam Raimi comezaba preguntándose —e preguntándonos—. "Quen son eu? Estades seguros de que queredes sabelo?". Durante case dúas décadas, o Home Araña tivo tres facianas distintas en sete películas. A construcción da identidade de Peter Parker segue sendo o gran tema do superheroe
american-psycho-gallery-05

Máis alá dos límites da ficción

American Psycho é unha sátira do reaganismo e unha distopía dun mundo posmoderno, no que todas as estruturas tradicionais saltaron polo aire. A familia, a comunidade, os valores e as verdades xa non existen nunha contorna individualista e decadente.

Boris Karloff.EP

Tras a máscara

Aínda que o normal nunha estrela de Hollywood é moverse entre varios personaxes, nos anos 30 non era tan raro que un actor repetise patróns de interpretación ata converterse nun arquetipo. Para os intérpretes, o de encasillarse é un problema máis ou menos moderno

Máis humano que os humanos

En 1982, Xapón era sinónimo de futuro. As economías europea e norteamericana vivían entre a deslocalización e a reconversión de vellas industrias en modernos desempregados

Cold War

EN UNA DE las entrevistas promocionales de ‘El hilo invisible’, Paul Thomas Anderson explicó lo que, para él, es el romance en su más pura esencia: "El amor vuelve a la gente loca y te obliga a hacer cosas muy extrañas. ¿Quién nos ha vendido que es algo maravilloso? ¿Un psicópata?". El amor como prisión y como enfermedad, como pesadilla más que como ensoñación, inspira...