martes. 19.11.2019 |
El tiempo
martes. 19.11.2019
El tiempo
La Opinión de

Pintores de portas

Robert de Niro. EP
O irlandés é o título da agardada e última película de mafia de Scorsese. Estrearase nunhas poucas salas o venres e a finais de mes en Netflix. Puidese ser a derradeira onde volvan coincidir no reparto Al Pacino, Robert de Niro e Joe Pesci. Fundamentalmente, conta a historia de Jimmy Hoffa (Al Pacino), Russell Bufalino (Joe Pesci) e Frank O Irlandés Sheeran (Robert de Niro), tres dos mafiosos máis coñecidos do século XX

O son do Doutor Perro

"Showtime! Señoras y señores. Ladies and gentlemen, público amable, amable público, pueblo de Cuba, la tierra más hermosa que ojos humanos vieran, queridos concurrentes, perdonen un momento mientras me dirijo, en el idioma de Chakespeare, en english, me dirijo a la selecta concurrencia que colma todas y cada una de las localidades de este emporio del amor y la vida risueña. Heat. And when, ladies and gentlemen, I mean heat is HEAT! Estimable, muy estimado, estimadísimo público, ahora para ustedes una traducción literaria. Esto es el Tropicana!"

Unha bóveda púrpura

Prince fuera
Prince foi o xenio iconoclasta do pop. Musicalmente superdotado, viviu envolto no misterio dunha gravación permanente, nunha das carreiras máis prolíficas e controvertidas do século XX.  Setecentas persoas presentáronse como familiares directos do artista de Minneapolis nos tres días seguintes á súa morte, con só 57 anos. A aparición dun ansiado documental sobre a súa vida promete desentrañar o misterio

Domingos feitos para chorar

Johnny, non estou de acordo con esta manobra de peche dos Burning. Ti es o único Cifuentes a quen votaría, se eu tivese nacido na Elipa. E sabemos cal é o teu programa, pasar de todo e apertar os dentes. Pero baixamos de novo á Riviera de Madrid, un santuario desta adición sen cura que é o rock, o sábado pasado, onda o Manzanares

Poesía na maré

Mayra Andrade
EU RECITARÍA esa mesma tarde no Museo, canda Lucía Aldao e Rosalía Fernández Rial, dúas das voces da poesía galega que máis me fan gozar, léndoas ou escoitándoas. Pero aínda non sabía que recitar....

Corazóns de vagabundo

Rolling Stones (ALBA DÍAZ)
Domingo 21 de xullo, son as tres e cuarto do mediodía e imos nun bus da Greyhound, camiño de Philadelphia; sen aire acondicionado, súo coma un carneiro. Levo este caderno, algún libro de Sontag,...

Unha cama de estrelas

Wilco. EP

Jeff Tweedy e Wilco tomaron o relevo da tradición musical americana de raíz a finais dos anos noventa. Dende o alt country internáronse na exploración da electrónica, o rock clásico e a procura incansábel da melodía. De grupo de culto ao estrelato. Hoxe teñen un exército de fans en todo o mundo. Polo camiño houbo depresións e abandonos. Pero nunca faltou o amor á música. Este mes o grupo de Chicago publica un novo disco, Ode To Joy

 

En carne viva

Karl Ove Knausgard
Karl Ove Knausgård (Oslo, Noruega; 1968) é o autor de Mi lucha (Anagrama): unha obra de 4.000 páxinas diso que Serge Doubrovsky deu en chamar nos anos 60 autoficción. Divídese en seis libros e en xuño vén de publicarse Fin (1.024 páxinas), volume que pecha a historia

Versos na treboada

PIXABAY
Percíbese unha rara electricidade no ambiente entre eles. E moito máis, por todas as palabras que caen coma lóstregos na nosa mirada sobre o real, que no serven para explicar "o que pasa"

Un dos seus

Martin Scorsese

Martin Scorsese desenvolveu, paralelamente ao cine, unha intensa actividade como documentalista. A música, a literatura, a súa cidade ou o propio cine que o marcaron son os temas fundamentais que aborda neste xénero

O neno do ruído

Jimmy Page

Jimmy Page fundou un dos grupos lendarios do rock, Led Zeppelin, no 68. Pero, como practicamente todo na súa vida, a idea xa se xestara había moito. Da man dun talento indiscutíbel coñeceu o ceo do rock and roll, da man das drogas e do caos baixou aos seus infernos. Perda, traxedia e ocaso. Redención. E unha vella guitarra abandonada. Chris Salewiz asina unha biografía que vén de publicar Timun Mas.

O can shakespiriano

loureed

Lou Reed foi o enfant terrible do rock durante a segunda metade do século XX. Impulsado por Andy Warhol, completou unha carreira iconoclasta dende o individualismo e a fidelidade case suicida á terna de sexo, drogas e rock and roll. Anthony DeCurtis desvela en Lou Reed: una vida as obsesións e penurias dun xenio que nunca deu o brazo a torcer.

Instrucións para ser Boris Vian

Boris Vian

Lea o Táboa Redonda con atención, especialmente este artigo, aínda que tampouco é imprescindíbel. Imaxine nacer en Ville d’Avray, preto de París, no ano 1920. Inténteo preferentemente fóra de horario de traballo e en zonas pouco concurridas coma bibliotecas, teatros, cines, librarías ou a zona de nacementos de calquera hospital galego.

A detective salvaxe

Patti Smith & Robert Mapplethorpe. ARQUIVO

Triunfou sen pretendelo nos anos 60. Abandonou cando quixo, regresou da man de Dylan e mazou en Bush junior. É probábel que estea visitando a tumba de Rimbaud ou vendo unha serie de detectives nórdicos nun hotel calquera do Covent Garden. Patti Smith, a poeta iconoclasta do punk nos 70, volve actuar en terras galegas este verán. Actuará na Coruña o 9 de agosto. Gloria!

Que estrela cae sen que ninguén a mire?

Elvis foi o rei absoluto do rock and roll ata a súa repentina morte con só 42 anos. Protagonizou unha vida de éxitos e excesos, pero nunca deixou de ser o rapaz que nacera dun furacán en Tupelo. O recordo do seu talento e da súa voz sigue vixente hoxe, máis de corenta anos despois da súa morte, logo da publicación de The Searcher, un completo documental da HBO sobre a súa vida

A revolta do lixo branco

Joanne Little. EP

A fins dos anos 60, os Youngs Patriots se uniron aos Panteiras Negras e aos portorriqueños Young Lords para crear unha Fronte Unido contra o Fascismo. Máis tarde, fundaron Rising Up Angry (1969-1975), unha organización revolucionaria. La Felguera publica 'Sucios, grasientos, rebeldes. Una revolución greaser'. Lois Pérez comenta o libro

Ulises e a balea branca

Bob Dylan. EP

Bob Dylan cruzou EE UU nun tren de mercadorías. Non sabemos se é certo, pero os mitos poden permitirse mentir. Lois Pérez escribe sobre el co gallo da súa actuación en Galicia o vindeiro dia 29 de abril

Folerpas de neve ao sol

(Este artigo especialmente indicado para poetas que algunha vez teñan chegado á casa algo animados e puxeran o intermitente na curva do garaxe).

Envío urxente a Folsom

"Conteiche, Johnny, que unha vez estiven a piques de matarme no coche de meus pais escoitándote? Na estrada que vai de Momán a Folom? Antes de Parga. Gustábame poñer unha e outra vez The Devil to Pay ou Hurt a toda hostia"

O sangue da tristeza

Chet Baker foi o enfant terrible do jazz. Afondou coma poucos na autodestrución e só encontrou repouso na heroína e na música. A sombra oculta tras un rostro anxelical e un talento desbordante, agochaba un misterio de malleiras na infancia, soños rotos e a pulsión enfermiza por ser coma os seus ídolos do bebop

Os ventos da Rosetta

Nota: Este artigo foi redactado seguindo as 'Estratexias oblicuas' de Brian Eno; saquei unha das súas tarxetas e lin o seguinte axioma: Distorsiona o tempo

Xamaica, un verán na Montaña Azul

"Falábanos do patois —a súa lingua autóctona—, de Norman Manley e de Marcus Garvey, da poeta Louise Bennett, ao tempo que conducía a unha man pola Highway 2000. Unha flamante autopista de oito carrís de terra sen división ningunha que arrodea a illa"

Unha estrela no cubo de Roque Dalton

Roque Dalton

"A mellor definición de poesía que encontrei no libro que veño de ler é a de Roque Dalton: "A poesía é o cubo do leite de cabra, onde caeu a estrela por quen todos preguntan"

A Festa de Mirman's

Primeira edición do Festival do Mundo Celta. Ortigueira, 1978. ANNA TURBAU (CONSELLO DA CULTURA GALEGA)

 Lois Pérez revélanos a Mirman’s, que era labrego de Ames mesmo en Copacabana

Cabalos na alborada

Pra Balan a porta era o contrapunto. Parapetábase diante dela riba do escenario e era algo máis ca un instrumento de percusión. Era unha porta á América, unha viaxe á fantasía do western, o atraco ao tren do diñeiro, era John Wayne... A evasión

Termar de pé

Dario Fo y Franca Rame

Lois Pérez subliña a necesidade de ficar de pé, da dignidade que achega a stand up

Festival Atlántica: conte pra min, Mabale!

Jack. ARCHIVO

"As historias son algo así, invisíbeis fíos do fume da pipa de Mabale; sérvennos pra unir o pasado co presente. A palabra e a súa musicalidade envolven a quen escoita, coma Rumba, o negro, confuso e namorado. A "rumba", coma as boas historias, é algo enigmática: troca en enigma o que rebela e rebela aquilo que oculta"

Antía Cal, a escola da palabra xusta

Antía Cal. ARQUIVO

"Casou con Antón Beiras, tiveron catro fillos e educáronos en galego malia que por aquel entón estaba prohibido. Admiradora de Pestalozzi, e movida tamén polo seu contacto cos círculos de pedagogos europeos, fundou a Escola Rosalía de Castro, bautizando as aulas con nomes de fusilados ou exiliados galegos durante a Guerra Civil"

O Rocha, dandi da Milagrosa

"O adestramento, a alimentación e algo máis de descanso así, como o veleno da alta competición, para un rapaz que vía un desafío en cada lance, fixeron del un xogador aplaudido por todos os campos da Península. Rendidos ao eléctrico iconoclasta que discutía cos árbitros, cos contrarios ou cos compañeiros e marchaba do campo insultando aos seareiros; un regueiro de pólvora ao seu paso, sempre co plan de fuga na cabeza".